Gelukkig nieuwjaar! Traditioneel om even over twaalf uur hier op Duimschroef staan de dames en heren van Abba te pronken. Want dat hoort er nu eenmaal bij. Met kerstmis zijn er tal van liederen die aangehaald kunnen worden, maar voor het nieuwe jaar is er wat mij betreft toch maar eentje, en dat is deze knaller. Het is dan ook traditie, maar daarom niet minder gemeend, om u en uw familie, naasten en geliefde (al vallen die vaak onder dezelfde noemer) al het goeds, geluk en vooral gezondheid te wensen voor 2019 en ver daarna. Want dit is de allerlaatste keer dat ik dit doe en kan doen, dus laat ik gelijk de komende decennia er maar bij meepakken. Want het begin van 2019 is voor mij en voor Duimschroef, direct het einde.

Vaarwel; wat hebben we gelachen

Rating: 0
Author: JungleJack

Ja, u zult wel denken, en terecht; ja ja, JungleJack stopt er mee. Dat hebben we vaker gelezen. Ik snap uw gedachten en ik had exact hetzelfde gedaan. Maar in dit geval zit het toch een beetje anders. Een aantal van u “ken” ik al uit de tijd van Gamert.nl. Dat was niet de eerste website waar ik ooit voor schreef. Ik ben ooit begonnen in 2001 bij de website DGS-Online. Deze website bracht nieuws en reviews. Er is in al die jaren dus niet veel veranderd. De website was gekoppeld aan een webshop en winkel. En op die manier hadden we dus vrij snel reviews in handen. Ik was een onderdeel van een groep van zes of zeven schrijvers en daar begon ik voor het eerst met schrijven.

Games als The Elder Scrolls III: Morrowind heb ik bijvoorbeeld daardoor kunnen reviewen. Deze game gaf ik overigens destijds een 9. Dan weet u dat. Na verloop van tijd splitst een groepje van drie man zich af om iets nieuws te beginnen. Dat werd Linkbrothers. We vonden het idee van nieuws elke keer maar opnieuw herschrijven onzinnig en waren ook wel een beetje lui. Daarom bedachten we een website waar wij enkel linkjes op plaatste naar andere websites. Nu zijn er daar duizenden van, destijds nog niet.

Zoals u hierboven ziet was internet nog niet wat het vandaag de dag was. Maar we waren er maar druk mee. Na verloop van tijd en onderlinge meningsverschillen liep het project stuk. Weg. Klaar. Ik belandde bij een website en keten van sites genaamd Xlife.nl. Naast Xlife was er ook een PS3-variant en nog iets met Nintendo. Ook hier heb ik enige tijd voor geschreven met veel plezier. De lancering van de Xbox 360 heb ik hierdoor bijvoorbeeld met veel plezier beleefd. In de nacht naar de binnenstad van Den Haag, daar in de rij en tot diep in de nacht games spelen om daarna in de ochtend vroeg de volgende nieuwsgierigen weer te kunnen ontvangen. Een stuk nostalgie uit 2005.

Het was een goede nacht voor de Xbox 360, een goede launch en een prima eerste indruk. Toch zijn er wel een aantal dingen die opvielen aan de Xbox 360. Wat opvalt aan de Xbox 360 is dat er een oude kwaal van de Xbox aanzit, althans, in mijn beleving was de Xbox nog al aan het strooien met lawaai, en dat is bij de Xbox 360 niet anders. Een pluspunt is de wireless controller. Deze reageert perfect en ook het aan en uitzetten van de Xbox 360 vanuit je luie stoel is een prima toevoeging. De voeding is dan wel wat groot, maar zoals het er nu op lijkt wordt deze niet extreem heet. Het zou er dus op kunnen lijken dat het probleem van de oververhitte voedingen van de USA hier niet van toepassing is.

Schattig. Maar ook Xlife en al diens websites moesten een keer dicht en toen kwam ik zonder te zitten. Even geen tikken meer, veranderingen in het leven en meer van dat soort zaken. Maar in 2009 begon het weer te kriebelen en sloot ik bij aan bij Gamert.nl. Op 22 april van 2009 tikte ik daar mijn eerst stukje. Het waren mooie tijden. Doordat het een onderdeel van GeenStijl was kwamen er veel bezoekers en was er een hoop mogelijk. Maar helaas, alles dat mooi is, gaat ook een keer stuk. Kijk maar naar uw vrouw/vriendin. Of vriend. Wat u wil.

Gamert, Duimschroef, intheGame, Duimschroef en weer Duimschroef

Het doek viel voor Gamert. Spijtig maar helaas. Er kwam te weinig geld binnen en er ontstond een kip-ei-verhaal. Uiteindelijk moesten we de tent dichtdoen en stonden we virtueel op straat. Het duurde niet lang. Want de bezoekers, en ook een groot deel van de redactie had daar helemaal geen oren naar. En dus begon de bouw aan Duimschroef. Ondergetekende zat avonden en nachten te sleutelen aan een nieuwe website, mijn vriendin draaide in Photoshop de achtergrond in elkaar en we konden van start. Op 8 maart 2011 begon ons eigen avontuur. Het Nachtnieuws verhuisde mee, de insteek en schrijfstijl en we draaide door. Maar nu volledig op eigen poten. Dat was in het begin nog wel eens wat wiebelig, maar uiteindelijk stonden we rechtovereind. En waren er letterlijk mensen in de industrie die “bang” voor onze mening waren en liever geen reviews onze kant op stuurde.

Maar voor mij ging de glans er na twee jaar vanaf. Niet van Duimschroef, maar wel hoe alles verliep intern. Mensen krijgen andere interesses, minder tijd en alles blijft niet zoals het was. Spijtig. Maar ik kreeg de kans om bij intheGame te komen schrijven. Een grotere website met meer mensen, meer bezoekers en meer aanzien bij uitgevers en ontwikkelaars. Omdat de rek toch een beetje uit Duimschroef was geraakt maakte ik de overstap. Helaas besloot de redactie van Duimschroef er dan ook mee te stoppen en zo kwam er een einde aan Duimschroef 1.0.

intheGame dus. Hier leerde ik een hoop nieuwe gezichten kennen. Zowel van de redactie alsook van de game-industrie. Een heel ander tempo en veel meer werk was het om de website te vullen, maar met meer mensen was het prima te doen. Een andere tak van sport, zeg maar. Ook hier verhuisde het Nacthnieuws mee naartoe, toch mijn kindje, en ook de kleurplatenactie rond de kerst hobbelde met mij mee. Altijd weer een feestje. Na ruim een jaar kreeg ik de kans om intheGame over te nemen. Zonder al te veel twijfel deed ik dat. Omdat de website en alles er omheen groter was dan Duimschroef kwamen er ook zakelijke kanten bij kijken. Iets waar ik, bleek na verloop van tijd, geen superster in was. Zo eerlijk moeten we ook zijn. Maar er waren wel inkomsten nodig. Want hosting kostte geld, de boekhouder elke maand en dan ook, omdat er inkomsten zijn en een KvK, de blauwe vrienden. Omdat inkomsten op den duur tegen begonnen te vallen moest er geld bij. En dat was op den duur niet meer te doen. Einde intheGame.

Van Duimschroef naar Duimschroef

Na intheGame was het klaar. Ik zou niets meer doen en het was mooi geweest. De tijd die ik in intheGame had gestoken had behoorlijk wat tol geëist en ik was wel een beetje klaar met tikken. Mijn voorgenomen rust was alleen van korte duur. Ik kreeg namelijk, onverwacht, de kans om Duimschroef te krijgen. Ondanks dat ik de website ooit had opgebouwd en er enorm veel tijd in had gestoken, stond de website niet op mijn naam en draaide deze ergens waar ik niet bij kon. Een volledige backup belandde in mijn schoot en het domein werd op mijn naam gezet. En ik kon het niet laten…

Een iets aangepaste versie van de website kwam online en met een aantal mensen begonnen we. Weer. Alles draaide goed. De oude content van Duimschroef en van daarvoor (Gamert) waren weer te lezen. Maar velen van u weten waarschijnlijk wel dat de grote boze fotograaf toen om de hoek kwam kijken. We gaan er niet te veel woorden meer aan vuilmaken, maar deze kwam met een advocaat aan en de eis van 1200 euro. Voor een 100 bij 100 plaatje van Eva Jinek. De lol was er snel vanaf en als een geslagen hond ging ik een hoekje zitten. Het was nu echt over. Ik had er geen zin meer in.

Voor de derde keer, in de tweede reeks aan websites, “moest” ik stoppen terwijl ik dat niet wilde. Gamert koos ik niet voor, intheGame was financieel niet meer op te brengen en de herstart van Duimschroef werd de grond in getrapt door een fotolul. Gelukkig was u er. De lezer. De ondersteuner. En ondanks dat ik het niet wilde vroeg u wel om een crowdfund. Samen met ex-redactieleden en u als bezoeker bracht u het geld bijeen en kon de rekening weggestreept worden. Nogmaals mijn enorme dank voor al uw goedheid. Uw liefde. Maar de fun van het tikken, voor de hobby, was er wel uit. Weg. Geen zin meer. Totdat…

Omdat het nog niet voelde als een zelf gesloten boek besloot ik toch weer het gas aan te steken en op 23 februari 2017 ging het vernieuwde Duimschroef weer open. Wel anders dan voorheen, dat was het idee. Geen Nachtnieuws meer. Want dat was elke avond van de week, in je eentje, wel een opgave. Ik wilde gewoon tikken wanneer ik er zin en tijd voor had. Gewoon voor de hobby. En solo. Ondanks dat het in het begin wel leek op dagelijkse ondersteuning kwam dat niet van de grond. Bijna alle content die hier nu te lezen is op Duimschroef, komt van mijn hand. Ook alles van Dikke Dave, Madame Gao, en BenLinus. Ik was ze allemaal. Natuurlijk deed PEBKAC soms zijn plasje, heeft Benji het geprobeerd, maar eigenlijk heb ik zelf bijna twee jaar lang de website gevuld, onderhouden en de reviews gespeeld. Zo nu en dan kreeg ik hulp aangeboden, maar ik sloeg deze altijd af. Ik had geen zin meer in het moeten overleggen of aansturen van mensen. De “wanneer is je review af”-vraag had ik ook te vaak gesteld in het verleden. Nee, ik deed het zelf.

En nu, nu is het genoeg geweest. Voor sommige van u de zoveelste keer dat ik opgeef. En nogmaals, dat mag, maar voor mij persoonlijk is het de eerste keer dat ik echt uit vrije wil stop. Het speelt al een hele tijd. Sinds juli ben ik er eigenlijk wel klaar mee. Maar omdat wij mannen soms ook weleens een wisselende stemming kunnen hebben wilde ik er niet direct mee stoppen. Want stel dat ik twee maanden later toch weer zin zou krijgen. Dat zou zonde zijn. Dus besloot ik het jaar af te maken en dan te zien of het echt de juiste beslissing zou zijn. En dat is het. Het is klaar.

Waarom? Goede vraag! De reden is dat 95% van alles dat gebeurt met games mij niet meer boeit. En ik er geen fut voor heb om het u dan nog te brengen. Wat kan mij het schelen dat er een update komt voor game XYZ. Een nieuw deel ik reeks ABC waar ik toch al geen hol om geef. Kijkende naar volgend jaar en de games die ik echt graag wil spelen zijn dat er misschien twee. Of drie. Maar ook het afgelopen jaar. Ondanks dat ik enorm veel plezier heb beleefd, en nog, aan Call of Duty Black Ops 4, zou ik die game zelf nooit gekocht hebben. Het is niet het gamen zelf dat mij niet meer boeit, maar de games die uitkomen en het nieuws er omheen boeien me steeds minder. Dus is het tijd om te stoppen.

Ik vind het nog steeds leuk om over games te praten en om mijn mening te ventileren. Maar zoals gezegd boeit het gros van de games mij niet (meer). En dat is toch waar je als schrijver je plezier uit moet halen. Een trailer plaatsen is geen kunst, en behoeft ook niet veel tekst en uitleg, maar het is toch anders als er een gerucht is over een nieuwe console. Terwijl er in mijn achterhoofd een stemmetje zegt: wacht het maar af, dan zien we het dan wel. Dat is niet het juiste stemmetje.

En dus is het op, en zeg ik stop

En daarom stopt het. Ik nok er mee. Afgelopen. Voor het eerst uit vrije wil en omdat ik er dus klaar mee ben. Niet omdat iemand van bovenaf zegt dat het genoeg is, dat het geld op is of omdat er iemand achter me aanzit voor een zak euro’s. Nee, het is gewoon gedaan. De afgelopen bijna tien jaar, heb ik dag en nacht me beziggehouden met games en daar over te berichten. En soms ook de zakelijke kant er van. Het is mooi geweest. Ik heb games gespeeld die ik verschrikkelijk vond, ik heb nieuws getikt over zaken die me gestolen konden worden maar ook previews gekregen en gespeeld die anderen niet kregen. Ik heb een mooie verzameling aan goodies op zolder staan waar ik anders niet aan was gekomen, meer dan 2300 games in mijn verzameling en mensen ontmoet die ik anders nooit had leren kennen.

En de belangrijkste, dat bent u. U bent er misschien niet meer in grote getallen zoals ooit, maar u bent er nog steeds. Sommigen al sinds Gamert. En dat vind ik leuk. Dat waardeer ik. Ik wil u bedanken voor het feit dat u er was en nog steeds misschien wel bent. Zoals gezegd is dit echt het einde. Het stop hier. Over. Slotje erop. Daarom zeg ik u vaarwel. Misschien zie ik u nog eens op Twitch, iets dat ik volgend jaar wat meer wil gaan doen. Een beetje streamen. Maar dat moet ik nog goed gaan opzetten. Als ik ooit met pensioen ben, wellicht dat ik dan nog eens iets ga doen. Ik heb het domein Opagamer.nl al geregistreerd. Je weet immers maar nooit.

Tot slot nog even een bericht aan mijzelf. Want ik, en ook u, kent mij een beetje…

Nee nee! Wegwezen!

Ja, ik wist dat dit ging gebeuren. Daar ben je weer. Je kijkt nog even om te zien hoe leuk het was. En je mist het. Ja hé? En daarom ben je er weer. Je denkt er over om toch weer iets te gaan doen. Misschien Duimschroef toch weer leven in te blazen. Maar nee, dat gaan we niet doen, Mike. Je bent gestopt omdat het klaar was. Over. En dan gaan we dat niet weer terugdraaien. Je stopte omdat heel veel in de wereld van de games je niet meer boeit. Je hebt gezegd dat je gestopt bent omdat je het zelf wilde, je was er klaar mee. We gaan dat nu niet terugdraaien. Ga maar een film kijken, een serie, of speel nog wat Amiga-games. Ga dat maar doen. Maar hier zit een slotje op. Voor altijd. Wegwezen.

Goed, dit was even nodig. Want anders gaat het over een half jaar gewoon weer mis. En dat moeten we niet hebben. Ik wil als echt laatste slotwoord u nogmaals bedanken voor alle jaren die u mij steunde door te komen bezoeken, reageren of af te reageren. Bedankt en vaarwel.