Spyro Reignited Trilogy review

Een icoon. Dat was Spyro. Schattig. Maar toch een icoon. Op de allereerste PlayStation ooit waren Crash Bandicoot en Spyro the Dragon twee gezichten die de console als mascotte kon aanvoeren. Er kwamen dan ook maar liefst drie Spyro-games uit op de PS1. In '98, 99 en 2000 kregen we deze delen te spelen en zijn tot op de dag vandaag nog steeds redelijk goed te spelen. Ze hebben problemen. Met de camera bijvoorbeeld. Het waren de vroege 3D-platformers op de PlayStation en er moest nog veel gebeuren. Nu, in 2018, is er een hoop gebeurd. Maar die camera...

Drie voor de prijs van... drie

De Spyro Reignited Trilogy behoeft geen uitleg over het aantal games dat in deze collectie zit. Het mag duidelijk zijn dat u alle drie de Spyro-games van de PS1 koopt als u tot aanschaffen overgaat. Alle drie de games hebben een overhaul gehad als het gaat om grafische pracht, muziek en geluid en ook besturing. Het is makkelijk om te zeggen, ook voor de marketing afdeling van Activision, dat dit de beste manier is om de Spyro-games te spelen. Maar het klopt wel. Op alle deze vlakken zijn de games verbetert. Maar ook de mindere kanten van de games zijn dus nog aanwezig. Het zijn geen grote punten, maar u proeft natuurlijk dat deze games ouder zijn.

Zo is het verhaal, zeker in de eerste Spyro, niet heel erg sterk. Er is een slechterik die alle draken heeft "bevroren". Het is aan Spyro om ze te bevrijden en de engerd in kwestie te verslaan. En dat is het. Het is net als Super Mario Bros. een kleine drijfveer om u door de levels heen te laten spelen. Maar ook in het tweede een derde deel is het verhaal niet veel ingewikkelder. Het doel van alles games is het verslaan van het grote kwaad. De games lijken dus ook heel veel op elkaar. Dat was vroeger al zo. Er zat immers maar een jaar tussen elke game en er was niet de kracht om het roer totaal om te gooien.

Er zitten wel kleine verschillen in de games. Zo kan Spyro in het eerst deel niet zwemmen. Dat kan hij in het tweede deel wel (mits er een bedrag aan in-game muntjes wordt neergelegd) en zelfs onderwater. Het tweede deel verschilt ook doordat er meer puzzels te vinden zijn en veel te verzamelen objecten beter verstopt zitten. In het derde deel gaat men nog een stapje verder en laat het paarse draakje zelfs op een skateboard rijden. Net als bij de Jak and Daxter-serie, van dezelfde ontwikkelaar in dit geval, deed men dit ook. Zo werd Spyro door de games heen steeds een beetje aangepast. Dat alles is natuurlijk ook terug te vinden in deze remakes. Toegevoegd zijn de trophies voor de PS4. Want dat moet. Maar verder zijn level design en locatie van alles verzamelobjecten en tegenstanders gelijk gebleven. Wat natuurlijk wel gigantisch is aangepast is de grafische pracht en praal. Dat was op de eerste PlayStation niet geweldig, al wisten we niet beter, maar is nu zeer goed aangepakt. Alles oogt als een Pixar animatiefilm en voelt ook zo aan. De tegenstanders hebben allemaal leuke en unieke animaties die het bekijken meer dan waard zijn.

Spyro blijft Spyro, gelukkig maar

De besturing is ook aangepast. Daar waar het draakje voorheen in de originele delen soms meer als een tank dan een puppydraak bestuurde beweegt hij nu vloeiend en zonder het gevoel te hebben in drijfzand te lopen. Toch zijn er zeldzame momenten waarop de besturing de speler tegen lijkt te werken. Het dashen (lees rennen op hoge snelheid) met het bewegen en bochten nemen werkt niet altijd helemaal lekker. Zeker in de uitdagingen om de gestolen eieren terug te krijgen in het eerste deel is dat goed merkbaar. Ook is de diepte van een level niet altijd goed in te schatten waardoor uitdagingen die op tijd geënt zijn soms frustrerend kunnen worden. Ook de camera moet vaak zelf bijgesteld worden. Er is een optie voor een dynamische camera, maar die werkt toch niet zoals we dat vandaag de dag zien. En daarom zijn sommige actiemomenten soms wat onoverzichtelijk.

Maar dit alles is te vergeven. Alle drie de Spyro-games zijn namelijk erg leuk om wederom te beleven. De levels zijn redelijk compact maar bieden genoeg uitdaging voor een speler die de games op 100% wil zetten. Voor de wat kleinere onder ons zijn de prima uit te spelen zonder bizar moeilijke platformelementen te moeten overwinnen. Het alles op 100% krijgen is waar de games om draaide eind jaren 90, en dat doen ze natuurlijk nog steeds.

Even een uurtje spelen is precies wat deze games opriepen en nog steeds roepen. Dat dat uurtje dan vaak twee uurtjes wordt, dat is alleen maar een veer in de bips van Spyro. Als u er doorheen wilt rammen dan zijn de games allemaal wel in een uurtje of zes of zeven uit te spelen. Maar voor de gamer die meer wil kan dat wel verdubbelen. In de afgelopen jaren hebben we heel veel remasters en remakes gezien. Sommige goed, sommige beroerd. Crash Bandicoot en nu ook Spyro bewijzen dat het goed kan. Games zoals deze zijn er niet zo veel meer. Platformers in 3D zijn op dit moment sowieso schaars en zeker als ze ook nog eens kindvriendelijk moeten ogen en makkelijk zijn om in te stappen. Daarvoor is de Spyro Reignited Trilogy meer dan prima. Om alles eruit te halen zitten er soms wel wat scherpe randjes aan, maar die worden daarna door de zoetheid van Spyro er snel weer afgeslepen.

Spyro Reignited Trilogy - Gespeeld op PS4 Pro

8.2

Grafisch opgeknapt

9.0/10

Gameplay aangepast

7.5/10

Plezierfactor

8.0/10

Pluspunten

  • Grafisch wellicht de grootste vooruitgang die we hebben gezien in een remake
  • Muziek aangepast naar de standaard van vandaag de dag
  • Drie games die voldoende plezier geven voor flink wat avonden

Minpunten

  • Besturing en camera laten soms nog wel eens te wensen over
  • Games lijken erg veel op elkaar, daardoor zal u ze niet achter elkaar doorspelen
  • Niet alle levels staan op de disc en moet u alsnog downloaden

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!