Red Dead Redemption II review

Ik wil niet. Ik wil niet dat het ooit stopt. Dat is mijn Red Dead Redemption II gevoel. Als ik ooit een cowboy kon zijn, dan zou ik in de Van der Linde-bende willen zitten. Wie ik precies zou zijn weet ik niet. Geen Arthur Morgan. Ook geen John Marston. Maar ook niet dikke vette vieze kok. Ook geen Dutch. Misschien Hosea. Als u de game niet gespeeld heeft, heeft u geen flauw idee over wie ik het allemaal heb. En dat is hopelijk net de trigger om er voor te zorgen dat u Red Dead Redemption II gaat kopen als u deze game nog niet in handen heeft. Het zou dood en dood zonde zijn als u deze game aan u voorbij laat gaan. Een groot deel waarom dat zo is heb ik reeds beschreven en besproken, maar een eind oordeel was er nog niet. Tot nu.

Het verhaal dat u niet verwacht

Het verhaal en het leven dat u speelt in Red Dead Redemption II is meer dan wat u verwacht van een cowboyverhaal vol met outlaws. Want Red Dead Redemption II is namelijk alles wat u verwacht en meer. En dat is niet overdreven. De pest met dit soort reviews is dat ik u niet kan vertellen wát er zo geweldig is zonder zaken te verklappen. Al zou ik het liefst uit de school willen klappen over alles dat u te wachten staat. En ergens zou ik het u niet eens willen vertellen omdat u het moet beleven. En misschien zelf wel voelen. De personages in de game, stuk voor stuk, zijn zo echt dat u echt hun frustratie kunt proeven. Hun woede kunt voelen. De sfeer in het kamp opsnuiven. Want het kamp, dat is een heel verhaal op zich. Zonder dat het een verhaal heeft.

Het leven in het kamp is van belang op meerdere vlakken. Gewoon rondlopen, praten met uw medebewoners en horen waar ze het over hebben. Zitten aan een tafeltje en een potje pokeren, even bij het kampvuur zitten en samen met de mannen en vrouwen van het kamp dronken worden. Geld steken in het comfort voor uw metgezellen, vissen en de vangst doneren aan de kok van het kamp of bepaalde onderdelen van gestroopte dieren inleveren om het kamp mooier te maken. Maar ook huiden doneren voor een betere schoudertas zodat u meer items bij u kunt dragen. Al deze dingen en nog veel meer, vinden plaats in het kamp. Een plek die in andere games alleen zou functioneren als startplek voor een quests. Maar in Red Dead Redemption II is niets "zo maar".

Zoals u eerder kon lezen is het jagen ook niet zomaar jagen. Jagen kan u geld opleveren, kennis van de natuur en bijvoorbeeld de huiden om die betere schoudertas te maken. U kunt zonder, zonder twijfel, maar zodra u opgeslokt wordt door de wereld van Red Dead Redemption II wil u niet anders. Even nog hier kijken, of daar. Even op jacht naar die legendary beer om er daarna een bijzonder lelijke, maar toch epische, hoed van te laten maken. Waarna de halve wereld u verbaal zal toespreken om te zeggen hoe lelijk die hoed inderdaad is. Maar u geeft er geen fuck om. U bent Arthur Morgan. En als u het ergens niet mee eens bent, dan slaat of schiet u er op los. Dat is niet altijd prettig voor de verloop van het verhaal. Want vluchten en een boete betalen zijn dan vaak de enige remedie, maar dat boeit niet. U laat niet met u sollen. En ook niet met de mensen uit het kamp. Het is "de leven". En dat maakt Red Dead Redemption II zo geweldig. Op het moment dat de game ingeladen is op uw console bent u weg uit Nederland. Weg uit uw stoel of bank. Dan bent u in Rhodes of Strawberry. Saint Denis wellicht. Aan het kijken naar een voorstelling of zelf de show aan het stelen. Letterlijk.

Niet lullen, maar poetsen

Er is nog een hele hoop te vertellen over Red Dead Redemption II, maar dat u het zelf moet gaan meemaken staat als een paal boven water. De game is in mijn ogen letterlijk de Game of the Year. Daar is geen twijfel over mogelijk. En ondanks dat ik nu geen betoog wil houden over waarom God of War dat niet is, of Forza Horizon 4, is er geen enkele game die dit jaar is uitgekomen die het niveau haalt van RDR2. Niet wat betreft verhaal, beleving en ook op grafisch vlak niet. Dieren die u neer geschoten heeft maar niet meegenomen verteren langzaam. Stront van uw paard blijft liggen. En de iets te sneller dag-en-nacht cyclus levert elke keer weer prachtige plaatjes op. Als bij zonsondergang op uw paard door de moerassen rijdt richting Saint Denis, een grote stad, met de epische soundtrack in uw oren loopt het kippenvel u over de armen. En dat is zeldzaam.

De game heeft heel veel van dit soort zeldzame momenten. Niet alleen op het vlak van sfeer en wellicht emotie, maar ook in belevenis. Hoe stoer is het niet als u samen uw bende over een oprijlaan loopt, naar een grote villa, om daar verhaal te halen. In de schemering, iedereen aan flarden schiet en daarna als overwinnaar weer het huis uitloopt terwijl het achter u in de brand staat? Ja, dit is wellicht een mini-kleine spoiler als u de game speelt, maar bedenk eens hoe dat eruitziet. Slowmotion, wellicht nog vol adrenaline en dan met zwaar sfeervolle muziek. En dat is een milliprocent van wat de game in huis heeft. Red Dead Redemption II is ook geen game die u in twintig uurtjes uitspeelt. Als u gegrepen wordt door de game wil u eigenlijk dat het nooit stopt. Maar er zitten zoveel mooie missies, side-missies, personages, gesprekken, muziek, settings en nog veel meer in dat het avontuur voor eeuwig mag duren.

Na twee lappen tekst over hoe goed de game is, moeten we ook even kijken naar het zuur. Alhoewel, eigenlijk is dat er bijna niet. Is Red Dead Redemption II dan perfect? Nee, een perfecte game bestaat eigenlijk niet. In Red Dead 2 staan voor mij aan de negatieve kant alleen wat technische aspecten. Het besturen van uw paard gaat niet altijd even prettig net als het positioneren van Arthur. En soms lig ik dan ook gestrekt op de grond terwijl daar in mijn ogen geen aanleiding voor is. De game vindt echter van wel. En als daar dan ook nog eens NPC's aan te pas komen is de kans groot dat bij een botsing men u begint te beschieten. Ook wil het vastbinden van uw paard aan een daarvoor bestemd hekje niet altijd lekker werken, zeker niet als u nog een NPC te paard bij u heeft. Dan wordt het een beetje rommelig en is het simpel aanlijnen van uw paard niet in drie seconden gebeurd maar kan het wel dertig seconden duren. Het paard moet er namelijk goed voor staan. Ook bij het schieten heb ik tweemaal gehad dat mijn wapen niet wilde vuren of Dead Eye niet wilde aftrappen. Terwijl ik nog genoeg Dead Eye in mijn metertje had, mijn wapen schoon was (daar zorg ik wel voor) en ik ook nog genoeg kogels had.

Het zijn kleine dingen die totaal niet storen. Zeker niet in een geheel dat zo groot is. Maar als men nog iets zou kunnen verbeteren zijn het voor mij deze technische aspecten.  Ook is het looten van tegenstanders, of het openen van een kastje, is soms wat lastig als er meer objecten in de buurt zijn waarmee interactie kan plaatsvinden. Er lijkt dan een soort input lag te zijn die het soms rommelig maakt. Hierdoor bent u af en toe wat rondjes op de plaats aan het draaien om er voor te zorgen dat de juiste prompt in beeld komt. Het is klein en soms even hinderlijk, maar dat is het.

En dan, dan is er nog Red Dead Online. Iets waar we nu nog niet zo veel van weten. Behalve dan dat het geïnspireerd is op de multiplayer van het eerste deel. Er komt ongetwijfeld nog DLC. Althans, dat hoop ik wel. Al is er na het uitspelen van het verhaal nog genoeg te doen. Red Dead Redemption II is mijn Game of the Year. Of het de uwe is, dat mag u zelf bepalen, maar u bent een outlaw van uw eigen gamegenot als u deze titel laat schieten.

Red Dead Redemption II - Gespeeld op PS4 Pro

0.00
9.9

Open wereld

10.0/10

Verhaal

10.0/10

Gameplay

9.7/10

Pluspunten

  • Het leven van een leven in een game, in plaats van het spelen van een verhaaltje
  • Een game die u als gamer serieus neemt
  • De sfeer, het verhaal, de muziek, de wereld, alles is op en top

Minpunten

  • Alleen wat technische aspecten, verder niets
  • geen -
  • geen -

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!