Detroit: Become Human review

Quantic Dream is een ontwikkelaar die een verhaal vertellen tot een kunst heeft verheven. Althans, het is niet alleen vertellen wat men doet. Ook Detroit: Become Human is een verhaal dat u vertelt wordt, maar waar u ook een onderdeel van uitmaakt. Die combinatie is niet uniek. God of War vertelt ook een verhaal. The Last of Us vertelt ook een verhaal. Maar Detroit: Become Human vertelt een verhaal waarop u invloed heeft. Niet op het verhaal zelf, want dat loopt zoals Quantic Dream bedacht heeft, maar u heeft wel invloed op hoe het verloopt. Dat klinkt wellicht wat vaag, maar zo werkt het. Het pad van het verhaal staat vast, welke route u naar het einde neemt, dat is aan u.

Detroit: Become Human?

Het verhaal van Detroit: Become Human is het belangrijkste in de hele game. Alles valt en staat met hoe de game dit vertelt, of de personages overtuigend op u overkomen en of het verhaal ook een beetje boeiend is. In dit geval heeft Quantic Dream op alle vlakken punten gescoord. Het verhaal wordt u vertelt door middel van drie androids die u bestuurt tijdens de game. De scenes spelen zich om en om af. Conner is een android die hulp biedt aan een detective, Kara is een huisrobot die klusjes opknapt voor een vader en zijn dochter en Markus vervult dezelfde rol als Kara, maar doet dit voor een rijke, oude kunstenaar.

Kara start echter niet bij de familie thuis. Zij begint in een winkel van CyberLife. Het bedrijf dat de androids maakt. Ze is gerepareerd omdat ze een "ongeluk" heeft gehad. Waar het op neer komt is dat de vader van het gezin Kara in elkaar heeft gemept. Markus zijn verhaal begint op straat als hij een bestelling moet ophalen in een verfwinkel. Op straat is een demonstratie. Want ondanks dat de androids voor veel gemak zorgen, zijn er altijd mensen die hun banen zijn kwijt geraakt door de digitale hulpjes. De demonstratie kan uit de klauwen lopen, mits u daar voor kiest. Net als zo vaak in de game gebeuren er dingen, als u daar voor kiest.

Conner begint zijn verhaal zoals de demo die u kunt downloaden. Precies deze scene is de opening van de game en functioneert als een tutorial. Hierin wordt uitgelegd hoe de besturing werkt en hoe zoeken, vinden en analyseren van aanwijzingen in elkaar steekt. Conner moet in deze scene een meisje redden van een android die niet meer normaal functioneert. Afwijkend. Deviant. En androids die deviant zijn geworden is precies waar de game over gaat. Androids krijgen een vrije wil en komen in opstand tegen het gepest, de mishandeling en de onderwaardering die ze krijgen van de mensheid.

Het verhaal van de drie personages ontwikkelt zich en veel androids in Detroit vertonen afwijkend gedrag en worden een deviant. En dat kan en mag niet. Kara onderneemt een gevaarlijke tocht, Markus komt in het verzet en Conner probeert samen met de detective waar hij aan gekoppeld is om er achter te komen waarom androids afwijkend verdrag vertonen en hoe dit op te lossen is. Meer dan dit zal ik niet vertellen over het verhaal, dat is immers iets dat u zelf moet ondervinden. Wel kan ik u meegeven dat het geen gezellig verhaal is. Dood en verderf, grauwe en regenachtige omgevingen en onderdrukking van een minderheid zijn rijkelijk vertegenwoordigd in de game. Als u wil, zou u dit kunnen toepassen op het dagelijks leven. Er zijn vast hele volksstammen die zich hierin herkennen en maar wat graag, al is het virtueel, in opstand willen komen. Of dit ook het doel is van Quantic Dream weet ik niet, maar persoonlijk laat het mij koud. Een game speel ik immers voor het vermaak en de ontspanning. En als er ethische kwesties aan de kaak worden gesteld zal mij dat jeuken. Ik heb dan ook tijdens het spelen slechts eenmaal gedacht: zouden ze hier misschien iets mee bedoelen? Waarna ik die gedachten direct weer heb losgelaten.

Detroit: Become Herkansing

Het verhaal en de personages zijn overtuigend en ik moet eerlijk toegeven dat ik tijdens het maken van mijn keuzes een aantal momenten heb gehad dat ik eigenlijk niet wilde of kon kiezen. Stel u heeft de kans om de uitslag van de Lotto te weten te komen. Of deze klopt, dat weet u niet, maar om daar achter te komen moet u iemand door het hoofd schieten. Wat doet u? Schieten is de kans op het winnen van de Lotto, al weet u nooit of de cijfers kloppen, maar niet schieten is het redden van een mensenleven. Dit soort keuzes zitten in de game. En die zijn soms best lastig. Gelukkig heeft u de kans om ze opnieuw te doen als het resultaat u niet bevalt. De game geeft sowieso aan dat het niet slim is om dit te doen in uw eerste keer doorspelen, maar persoonlijk zou ik het nooit doen.

Aan het einde van elke scene krijgt u een flowchart waarop u kunt zien wat u gedaan heeft, welke keuzes u heeft gemaakt en waar dit toe leidde. Maar welke paden of zijtakken u heeft gemist. Tijdens het spelen opent u soms mogelijkheden voor de scene die u op dat moment speelt. Gaat u bijvoorbeeld op onderzoek uit en u vindt een document met nuttig informatie dan kan u die wellicht later gebruiken om iets gedaan te krijgen van iemand. Onderzoekt u niets, dan heeft u enkel de standaard mogelijkheden in woorden en daden. Ook kan het zijn dat u voor de volgende scene iets ontgrendeld of zelfs voor iets dat zich pas tien uur later afspeelt. Als het u niet bevalt heeft u vanuit het hoofdmenu dus de mogelijk om een scene opnieuw te spelen. Doodzonde, maar het kan.

U verpest namelijk uw ervaring hiermee. Moet u lekker zelf weten. Uw game. Uw geld. Maar het is interessant om te zien wat uw eerste keuze voor gevolgen heeft. Ik zou u zelfs willen afraden om de game daarna nogmaals te spelen. De kans is groot dat u met opzet andere keuzes maken om iets te forceren. En dat voelde voor mij niet goed. Als ik iemand neer wil schieten, dan doe ik dat. Ik wil dat niet onderdrukken om te zien wat er dan gebeurd zou zijn. Maar dat is geheel aan u. In de flowchart kunt overigens wel zien wat de rest van de wereld heeft gedaan. Als u dan ziet dat uw keuzes slechts door 4% van de wereld gemaakt zijn moet u zich misschien afvragen of u wel helemaal gezond in uw hoofd bent. Of maakt dat u juist speciaal?

Detroit: Become Quicktime

"Press X to Jason". Een zeer bekende meme op het internet is ook van toepassing op de besturing van Detroit: Become Human. U kunt de camera en de android van de desbetreffende scene vrij bewegen. Dat werkt zoals u mag verwachten. Maar de rest van de besturing is "des Quantic Dream's" te noemen. Halve cirkels draaien met de analoge stick, R1 ingedrukt houden met L2 en vierkantje om een zware deur te openen en natuurlijk de quicktime events waarbij ook motion controls worden toegepast. Het is niet de meeste prettig besturing, zeker niet in paniekmomenten. Maar er hangt wel veel vanaf. In een gevecht is het soms een kwestie van leven of dood of u de juiste knoppen binnen een seconde indruk. Of op tijd de controller een ruk naar links of rechts geeft. Het kan frustrerend zijn om op een uitkomst terecht te komen die u niet had voorzien, maar doordat u niet op tijd bent of de op verkeerde knoppen drukt wel in de schoenen geschoven krijgt.

Op grafisch vlak ziet de game er prima uit maar toont wel aan dat Quantic Dream meer wilde dan de PS4 aankan. Op lastige moment zijn er wat framerate problemen te detecteren en de gezichten zien er in close up een stuk beter uit dan als de personages rondlopen. Het is geen enorm verschil, maar wel iets dat opviel. Verder heeft de game mij redelijk weten te grijpen en was ik er voor mijn gevoel ook snel doorheen. Na ongeveer vijftien uur spelen wist ik hoe de wereld eruit zou zien als ik het voor het zeggen had. In totaal, als u alle paden en mogelijkheden zou willen zien die de game heeft kunt u er een slordige veertig uur in kwijt.

Daar waar ik me enorm met Heavy Rain heb vermaakt, maar initieel niets had met Beyond: Two Souls, heeft Quantic Dream mij teruggewonnen met Detroit: Become Human. De game wist me te boeien. Niet van begin tot eind. Want in het begin voelde de game vooral aan als Clean Up Simulator 2018, maar op het moment dat de androids een eigen wil lijken te krijgen begint de game pas echt. Er zijn zelfs momenten geweest waarop ik gigantisch baalde van de uitkomst aan de hand van mijn keuze. "Dit wilde ik godverdomme niet", riep ik door de huiskamer. Maar ik kreeg het wel. U oogst wat u zaait, al zijn er altijd factoren waarop u geen invloed heeft.

Detroit: Become Human gespeeld op basic PS4

Detroit: Become Human gespeeld op basic PS4
8.3

Verhaal dat boeit en uniek is

10.0 /10

Eigenaardige Quantic Dream besturing

6.5 /10

Grafisch geen wonder, maar zeker voldoende

8.5 /10

Pluspunten

  • In geen enkele andere game krijgt u een verhaal zoals in Detroit
  • Uw keuzes beïnvloeden de weg die u bewandeld naar het einde
  • Goede variatie van de goals die elke android heeft

Minpunten

  • De besturing van de game is nog steeds eigenaardig en soms hinderlijk
  • Een deprimerend verhaal dat eigenlijk nergens iets vrolijks kent
  • Opnieuw spelen van de game is, want ons betreft, geen aanrader

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!