Yakuza 6: The Song of Life review – Voor alles een eerste keer

Nog nooit eerder speelde ik een game uit de Yakuza-reeks. Maar toch begon ik aan het zesde en laatste deel in de reeks. Wel met enige terughoudendheid. Want waarom had ik eigenlijk nooit een game speelt uit deze reeks? Was het verhaal wel te snappen? En wie waren al die Japansepersonages waarvan ik de naam niet eens wist? Waarom ik nog nooit een game had gespeeld is mij na het spelen van Yakuza 6 nog steeds niet duidelijk. Op de PS2 en PS3 heb ik deze titels compleet gemist en ik had geen zin om ergens midden in de reeks in te stappen. Nou, dat is gelukt. Ik ben aan het einde ingestapt en heb mij prima vermaakt. Waarschijnlijk goed genoeg om toch nog eens naar de oudere delen te gaan kijken.

Yakuziewhami Flashbackcity-san

Nog nooit een deel gespeeld, en toch bij het laatste deel instappen. Het. Kan. Echt. Ik wist helemaal niets van de personages die ik te zien kreeg toen ik de game opstartte. Goed, ik wist dat Kazuma Kiryu de hoofdrolspeler was maar ik kende hem enkel van gezicht. Zijn naam was mij onbekend. In het menu van de game zit een optie om de hoogte- en dieptepunten terug te lezen van deel één tot en met vijf. Ik heb dat gedaan. Maar al snel was ik het spoor bijster. Wellicht niet heel gek omdat direct met namen, steden en nog meer namen wordt gegooid die u pas één keer in uw leven heeft gelezen. Na het verhaal van deel één en twee te hebben gelezen besloot ik te beginnen aan de game.

Het is even doorzetten, dat kan ik niet ontkennen. Japanse namen en Japanse uitgesproken met Engelse ondertitel is prima, maar het is wel wennen. Namen als John, Raymond of Katy horen we in het leven vaker dan Kiryu, Haruka of Kamurocho. Terwijl die laatste niet eens een naam is, maar een plaats! Dat is toch anders dan James en Parijs. Gelukkig stelt de game de hoofdpersonen van het verhaal op verschillende momenten aan u voor zodat u zeker weet wie nu wie is, wat hun taak is in het leven en hoe de verhoudingen liggen. Daarnaast kunt het ook nog teruglezen in een profielschets en op die manier zijn de eerste dertig minuten wellicht wat pittig, maar bent u daarna helemaal klaar om full postal te gaan op iedereen die u in de weg staat. En dat zijn er nogal wat.

In dit laatste deel staat Kazuma met beide benen in een lastig pakket. Hij komt na drie jaar uit de gevangenis en aangekomen bij het tehuis dat hij runt met Haruka komt hij erachter dat Haruka, die hij opgevoed heeft als zijn eigen dochter, verdwenen is. Hij gaat op zoek naar haar en komt al snel, ongewild, terug in het leven van de bendes. Op het moment dat er enig spoor van Haruka opduikt is dat ook het moment waarop ze is aangereden, de dader is doorgereden en hij in het ziekenhuis er achter komt dat ze een zoontje heeft: Haruto.

Als dit stukje verhaal zich heeft voltrokken bent u inmiddels al ruim een paar uur in de game belandt, heeft u de nodige gevechten al gehad en ook genoeg gekkigheid meegemaakt. Waar in de eerste uren de game mij vrij serieus leek (ik ben en blijf immers een nieuwkomer) begon zich langzaam een doek van absurdheden zich uit te spreiden over mijn game-ervaring. Het verhaal is vrij serieus, maar alles daar omheen heeft wat vreemde trekjes. Zo zijn er mini-games. En die mini-games bestaan uit een potje darten, het spelen van Outrun of Space Harrier, maar ook een Live Chat met dames die uit de kleren gaan. Er is een sub-story die gaat over twee apps die met elkaar de strijd aan gaan op uw telefoon. De Japanse Siri en Alexa zeg maar. Dingen zijn soms meer sexy gemaakt dan ze horen te zijn en zo zijn er nog veel meer gekkigheden te vinden in de game. Absurd, maar soms best grappig. Ook omdat de doorgaans grumpy Kiryu zich af en toe af lijkt te vragen waar hij belandt is. Eten en drinken hebben altijd een prominente plek in Japanse-games, en ook hier zijn er restaurants waar u kunt gaan eten om te herstellen of boosts te krijgen. En natuurlijk zijn er automaten op straat te vinden met blikjes als powerups.

Yakuza 6 Yakuza 6 Yakuza 6 Yakuza 6

De game gooit u in het begin een stad in die erg klein aanvoelt door diverse blokkades. Deze blokkades bestaan vaak uit gewoon een rode muur waar u simpelweg niet langs komt. Heel soms is het een politieauto of een vuilcontainer, maar als men even niets anders had is het gewoon aan het einde van een straat over en uit. Niet heel erg charmant moet ik zeggen, maar ook voor de herhaling van de game niet het niet veel goeds. Zeker omdat de eerste stad zich langzaam opent tijdens het spelen loopt/rent u heel erg vaak door dezelfde straten heen en komt u heel vaak dezelfde soort groepjes tegenstanders tegen. Die dan weer in dezelfde soort gevechten tegen de grond gewerkt moeten worden. Ondanks dat later in de game er nog andere locaties bijkomen voelt het al snel aan dat de game in herhaling valt. Zonde.

Ook de missies komen vaak op hetzelfde neer. Loop van plek A naar plek B, vecht, en loop terug naar plek A. Ondanks dat is het wel onderhoudend. De personages en hun verhalen, insteek en het wereldje van Yakuza 6 is iets dat mij goed is bevallen. Nu was het voor mij de eerste aanraking zoals u inmiddels al zestig keer heeft gelezen, maar het is weer eens iets anders dan een bos, wereld vol kastelen of een onderwaterwereld. De kans is dan ook zeer groot dat ik na het spelen van deze titel Yakuza Zero of Kiwami ga oppakken zodat ik meer van de personages en het verhaal te weten kom dat SEGA heeft neergezet. Door de sub-missies heeft u overigens wel de keuze om zelf variatie in de gameplay aan te brengen.

Het battlesysteem van Yakuza is er een die bevredigend werkt. De basis is vrij simpel: slaan, hard slaan/trappen, ontwijken en blocken. Een basisset aan beweging die voldoende is en uitgebreid kan worden door skills te unlocken. Hierdoor zijn er combo's mogelijk, extra moves en u kunt ook objecten en wapens oppakken die tegenstanders laten vallen of een fiets die toevallig in de buurt staat gebruiken om een groepje booswichten een pak rammen mee te geven. Zeker als u sterker wordt kunnen gevechten met de random bendeleden die door de straten lopen gelukkig snel afgelopen zijn. Ook heeft de game een heat mode. Langzaam bouwt zich een meter op die uit drie bollen bestaat. U kunt zelf deze powerup gebruiken als u daar de behoefte aan heeft waardoor Kiryu in full postalmode gaat en als een dolle hond om zich heen kan meppen. Dit zijn ook de momenten waarop de combat op z'n best is. Snelle combo's met close-ups waarbij echt rare klappen en trappen worden uitgedeeld. Het is bevredigend, zeer bevredigend. De impact die de klappen hebben met de bijbehorende geluidseffect zijn geweldig en helemaal als het een bossfight betreft waarbij er eventuele combo's te maken zijn met medestanders zijn geweldig.

Iets minder geweldig is de performance op de PS4. Over de PS4 Pro kan ik niets zeggen, maar op de basis PS4 is het allemaal niet best. De game draait niet op 1080p, maar op 900p, heeft last van framedrops op bepaalde plekken en nog erger dan dat is de screen tearing die over duidelijk te zien is. Hierdoor lijkt het beeld in tweeën of drieën te zijn gehakt en het bovenste ververst eerder dan het onderste. Hierdoor is het ronddraaien in de steden soms onooglijk lelijk. Daarbij speelt het ook minder prettig. Waarom Yakuza 6 niet gewoon op 1080p en zonder de grafische problemen kan draaien weet ik niet, want heel erg geweldig mooi is deze nu ook weer niet. Er zijn wel wat uitschieters zoals close-up gezichten bijvoorbeeld, of de advertenties van eten. Want, Japan. Deze zien er meer dan prima uit.

Yakuza 6 is een blinde aanschaf voor iedereen die de eerste delen ook gespeeld heeft. Voor nieuwkomers die enige interesse hebben in de reeks denk ik dat toch dit deel een prima instap is. Wellicht is het daarna lastig om de oudere delen op te pakken, maar met de remaster van deel één (Yakuza Kiwami) en deel twee die er aankomt moet dit toch goed te doen zijn. En ook Yakuza Zero is van de verhalen die ik gehoord heb, prima om mee te beginnen. Ondanks dat de game niet vlekkeloos is, is er genoeg te beleven en te doen om het een aantrekkelijk avontuur te laten zijn.

Yakuza 6: The Song of Life - Gespeeld op basic PS4

0.00
7.7

Combat die voeldoening geeft

8.5/10

Boeiende personages en wereld

8.5/10

Grafisch kracht op een basis PS4

6.0/10

Pluspunten

  • Ondanks de hele voorgeschiedenis prima te snappen voor nieuwkomers
  • Interessante verhalen en bizarre sub-stories geven de wereld kleur
  • Heel veel skills om te upgraden en zo uw personage uit te bouwen

Minpunten

  • Op een basis PS4 bloedende ogen door screen tearing
  • Missies vallen vaak in herhaling net als de steden en haar bendes
  • Kan voor ondanks voorgeschiedenis met namen van personages toch pittig zijn voor nieuwkomers

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!