EA Sports UFC 3 review

Al meer dan 10 jaar kijk ik af en aan naar UFC. Soms is het ineens weer even hip bij mij thuis om er naar te kijken, al kijk ik er alleen zelf naar, maar soms is het ineens weer een maand of drie van de radar. Hetzelfde heb ik met fighting games. Als er een nieuwe aangekondigd wordt heb ik er altijd interesse in, maar als ze uitkomen is het soms al weer weggeëbd. UFC 3 brengt die twee werelden samen. Al sla ik mezelf direct op de vingers want UFC 3 is eigenlijk alles behalve een fighter. Maar daar later mee over. Ik denk wel dat dit punt, het wel of niet zijn van een fighter, voor velen het kantelpunt is waarom ze deze game wel of niet tof vinden. Het is geen fighter, maar het oogt wel zo. De eerste review van 2018 is gelijk een lastige op dit vlak, maar na het spelen is het voor mij wel duidelijk. UFC 3 is een fighting sim en voor mij de allereerste UFC-game die ik ooit speelde.

Het eerste gemis van UFC 3 werd snel duidelijk

Bij het opstarten van UFC 3 werd ik direct in een "fantasy event" geslingerd. Dat is niet iets dat ik er van maak, dat is de term die EA aan het openingsgevecht heeft gegeven. Het is McGregor tegen Ferguson. Zonder enige training en uitleg werd ik de ring in geslingerd en mocht ik met McGregor proberen pulp te maken van Ferguson. Nog net kreeg ik de informatie van welke acties de vier standaard knoppen behelzen, en los! Ik zag als eerste dat de grafische pracht van de game dik in orde was. Ook de ronde dames zien er prima uit. Omdat ik nog niet eerder een UFC heb gespeeld kan ik u niet vertellen hoeveel het verbeterd is. Maar de herkenning van de personages en de gezichten zijn heel erg goed gedaan.

Het eerst dingetje voor mij was bij dit gevecht het gemis van uitleg. Ik had geen flauw idee hoe ik kon winnen van mijn tegenstander. Waarschijnlijk denkt u op dit moment dat het heel simpel is; rammen en schoppen, maar zo werkt UFC 3 slechts gedeeltelijk. Uiteindelijk deed ik er 4 keer 5 minuten en 1 keer 3 minuten over om mijn tegenstander neer te halen. Met de herhalingen tussendoor en breaks voor de rust van de vechters was ik na een half uur pas door het eerste gevecht heen. En dat is best lang, voor een slecht één gevecht.

In het menu aangekomen zijn er tal van mogelijkheden. Allemaal komen ze op hetzelfde neer, vechten, maar EA heeft flink wat modi toegevoegd aan de game. Zoals gezegd was dit mijn eerst UFC-game en ik verbaasde mij over een Ultimate Team in deze game. Voor mij was dat enkel iets van FIFA, maar niet dus. Ook in deze modus is het verzamelen van kaartjes van belang die uiteraard gekocht kunnen worden met echt geld, maar ook gewoon verdient. EA heeft er nog wel een derde optie aan toegevoegd. U kunt namelijk ook in-game reclames bekijken om muntjes te verzamelen. Deze waren allemaal van UFC zelf, maar ik vond het een opmerkelijke manier van reclameruimte verkopen. Of er ooit nog andere merken hun producten daar gaan aanprijzen weet ik niet. In Ultimate Team kunt u vechters, moves, buffs en andere zaken op de kaarten terugvinden waarmee u een selectie van vier vechters kunt opbouwen. Deze zijn uit te wisselen uiteraard, maar in de vier gewichtsklasse heeft u altijd maar één fighter klaarstaan. Door te winnen kunt u ze sterker maken, moves toevoegen en zo de wereld veroveren op het gebied van blauwe plekken en genadeloze bloedneuzen. Met hier en daar wellicht een submission-move.

Round 1, fight!

Het belangrijkste onderdeel van de game is uiteraard het vechten. Voor iemand die een doorgewinterde speler is van de vorige delen zal het aanpassen en doorhalen zijn, maar voor een nieuwkomer gaat er behoorlijk wat tijd zitten in het goed kunnen vechten. Het is namelijk geen Mortal Kombat of Street Fighter. Verre van. Zoals ik de game in het begin al een fighting sim noemde is dit ook echt het gevoel dat ik bij deze game heb. Natuurlijk kunt u als een malle slaan op uw tegenstander, maar als deze blokt, dan halen uw stoten weinig uit. Zeker omdat uw stamina terugloopt en de fighter verslapt. Dekking is super belangrijk. Ik heb gevechten gehad waarbij ik de tegenstander blauwe plekken op het lichaam schopte, waarbij het bloed uit zijn gezicht vloog, maar door dat ik geen goede dekking had met één stoot op de kaak toch plat ging. Terwijl ik waarschijnlijk op punten zou hebben gewonnen. Het is zaak om in alle disciplines goed uit de voeten te kunnen, en dat kost tijd.

Als klappen en schoppen goed aankomen geeft dat een erg goed gevoel. De vechters reageren goed op de slagen en stoten en door het geluid, het matige juichende publiek en de commentatoren heeft u best het gevoel dat u iemand pijn aan het doen bent. In beeld ziet u vier balkjes onder elkaar. De eerste is van de fitheid van de vechter: stamina. Daaronder worden de drie lichaamsgebieden aangeduid met de hoeveelheid levensvreugde er nog in zit. Hoofd, lichaam en benen hebben hun eigen hitpoints, om het zo maar even te noemen. Met de stamina die u heeft lukt het zelden om te blijven slaan op het hoofd en dit zolang te kunnen doen met veel kracht, dat uw tegenstander ook echt neergaat. Domweg rammen op de knoppen is absoluut niet iets dat u verder brengt in deze game.

Ook op de grond niet. Wie ooit iets van UFC heeft gezien weet dat grondgevechten van groot belang kunnen zijn. Uw tegenstander in een klem houden zodat deze out gaat of afklopt kan een strategie zijn om te winnen. Heel erg dynamisch en leuk is het niet om deze gevechten te houden. Door het bewegen van de rechtersstick kiest u uw actie. Door deze even ingedrukt te houden in de richting van uw actie wordt deze uitgevoerd, behalve als de tegenstander zijn counter eerder voor elkaar heeft. Tegen de computergestuurde tegenstanders is dit een hele klus en faalt dit bijna altijd. Persoonlijk ga ik liever staan en probeer iemand neer te slaan dan dat ik iemand voor een potje grondworstelen wilde uitdagen. Het is alles behalve leuk in mijn optiek.

Schaap is best goed te doen

In de game zit de GOAT Career Mode. In deze modus, die voor mij wellicht het boeiends is van allemaal, draait om de weg naar de top. U kunt zelf uw vechter bouwen, met tatoeages en alles, en daarna beginnen aan uw carrière. De eerste gevechten die u voorgeschoteld krijgt zijn prima te doen. Tussen deze gevechten door traint u, zodat u fit blijft en fitter wordt, zodat uw stamina zich opbouwt. Niet geheel onbelangrijk om meer uithoudingsvermogen te hebben tijdens uw echt partijen. Maar tegenwoordig zijn er meer belangen bij een potje knokken in de UFC. Persconferenties, sociale media en evenementen van sponsoren doen voor voor uw carrière. Zeker ook als u wil dat uw gevecht goed verkocht wordt aan een betaalzender. Des te meer hype en buzz rondom uw gevecht, des te meer geld er in het laatje komt.

Maar u moet hier wel een balans in zien te vinden. Per week krijgt u punten die u kunt investeren. Trainen kost punten, maar een persconferentie ook. En trainen om nieuwe moves te leren is een stuk duurder dan een post op social media. Waar u uw punten in stopt is dus van groot belang. Zowel voor de fitheid van uw vechter en de moves die hij kent, maar veel publiek en veel media aandacht en dus een goed gevulde bankrekening ook. Deze GOAT-modus is zeker de moeite waard en brengt net even iets meer mee dan het wegvegen van bloed op uw voorhoofd als u weer eens een portie klappen heeft gehad.

UFC 3 is een game die ergens een hoop dingen goed doet, maar waar ook zaken fout gaan. Maar die zijn wel goed te verklaren. Zo ben ik een aantal keer knock-out gegaan door een uppercut op mijn borstkas. Deze had eigenlijk op de kin moeten komen, maar doordat er zoveel bewegingen mogelijk zijn in de game is het visuele aspect niet altijd in orde. Met de rechter stick kunt u ontwijken. Naar links, rechts, rechtsachter, linksvoor, etc. Maar u kunt ook blocken met de handen hoog en laag. Alleen al met de verschillende combinaties die hierdoor mogelijk zijn, zonder het over aanvallen te hebben, hebben de personages meer bewegingen van welke standaard fighter ook. Het is dus niet raar dat in herhalingen dingen soms heel kneuzig ogen, maar wel enorme impact hadden op de uitkomst. Het commentaar, ook zeker bij de herhalingen, is niet altijd even best. Niet alleen de herhaling is een herhaling, ook wat men zegt is vaak... een herhaling van hetgeen ook gezegd werd bij de eerste herhaling. Snapt u?

Toch is EA Sports UFC 3 de beste MMA-game die er is. Dat is makkelijk zeggen, er is immers geen enkele andere game die dit doet, maar globaal genomen steekt het best goed in elkaar. U moet wel fan zijn van deze vechtstijl en niet op zoek zijn naar een knoppenrammer. Dan komt u echt bedrogen uit. U moet tijd willen investeren in de game, zeker als u deze nog nooit gespeeld heeft, maar dan is er echt wel wat van te maken. Ondanks dat dit de derde game al is, is het voor mijn gevoel de basis voor iets dat beter kan worden in een volgend deel.

EA Sports UFC 3 - Gespeeld op PS4

EA Sports UFC 3 - Gespeeld op PS4
7.7

Grafisch prima in orde

8.0/10

Carrière modus

8.5/10

Herhalingen

6.5/10

Pluspunten

  • De carrière modus is een prima opstap voor iemand die de game nog nooit eerder speelde
  • Het uitdelen van klappen en schoppen geven het gevoel van impact
  • Er zijn een hoop moves die beschikbaar zijn voor de fighters

Minpunten

  • Door de vele moves en mogelijkheden moet de speler flink trainen om beter te worden
  • De herhalingen zien er vaak, begrijpelijk, wat kneuzig uit en halen wat magie weg
  • Als u verwacht een Street Fighter te kopen maar dan met McGregor heeft u het gigantisch mis

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!