Wolfenstein II: The New Colossus review

Machinegames en Bethesda hebben er nooit een geheim van gemaakt dat men deze restart van de Wolfenstein-reeks graag zouden zien in de vorm van een drieluik. Als u dat even op u in laat werken wil dat een aantal dingen zeggen. Ten eerste is het verhaal dat u speelt in The New Colossus niet rond. Aan het einde is er nog geen oplossing voor het probleem waar u in The New Order aan begon. Het wil ook zeggen dat Wolfenstein II: The New Colossus een direct vervolg is op The New Order. Als u The New Colossus opstart krijgt u een terugblik op dat wat er globaal gebeurd is in The New Order. Een prima oplossing van Machinegames, maar ik wil u op het hart drukken om echt eerst The New Order te spelen. Dat laat u namelijk een stuk meer meeleven dan dat u dat niet gedaan heeft.

Kapot, heel, kapot: Terror-Billy

Ik wil u niet wegdrijven van het spelen van The New Colossus, verre van, maar het verhaal gaat verder op het punt waar The New Order ophield. Als u die gespeeld heeft dan weet u dat er een cliffhanger aan die game zat en dat het maar de vraag was of B.J. Blazkowicz het zou overleven. Dat doet hij, want dat heeft u gezien in de trailers en screenshots, maar hij is er slecht aan toe. Hij zit in een rolstoel en kan eigenlijk niet meer lopen. Toch heeft hij nog een taak te volbrengen. In het eerste deel is Billy begonnen met een groep, de Kreisau Circle, om de revolutie in te zetten tegen de Nazi's. Dat lukt niet in een dag. De Nazi's hebben de wereld overgenomen en zitten dus letterlijk overal. Om die uit te schakelen, of in ieder geval de koppen van deze slang af te schieten, zijn er zeker drie games nodig.

Vanaf de onderzeeër Eva's Hammer beramen Blazkowicz en zijn makkers zorgvuldig de plannen om de wereld te verlossen van de Nazi's. En dat is geen gemakkelijk klus blijkt als u deze game aan het spelen bent. Ondanks dat het op "Bring em On" goed te doen is, zal u toch behoorlijk wat tegenstand ondervinden. Tegenstanders zijn misschien niet de meest snuggere, het blijven Duitsers, maar als ze de kans krijgen dan lopen ze om, om u van de zijkant aan te vallen. Andere zijn zo krachtig dat die head-on op u aflopen om u neer te krijgen. En met slechts 50 hitpoints in plaats van de gebruikelijke 100 lukt ze dat regelmatig vrij aardig.

Doordat B.J. kapot is heeft hij dus slechts 50 hitpoints, maar kan hij wel armor dragen die tot 200 punten gaat. Op deze manier lost men het lichamelijke probleem van Blazkowicz op. Net als in het eerste deel zijn hitpoints wel te overchargen. Door items op te pakken die hitpoints herstellen kunt u als speler ook overchargen waardoor u tijdelijk meer hitpoints heeft. Het voordeel hier van is dat u iets meer kunt hebben en u aan uw perks kunt werken. De game heeft namelijk perks, maar die werken net even anders dan u doorgaans gewend bent. De perks verdient u door te spelen en schakelen automatisch in. Maakt u bijvoorbeeld 50 headshots in de game, dan ontgrendelt u automatisch de perk die meer damage doet als u door uw vizier kijkt. U hoeft dus niet te kiezen en enkel en alleen te spelen. Natuurlijk zou u wel kunnen proberen om een bepaalde manier van spelen aan te houden als u bepaalde perks wilt ontgrendelen. Het mooie is dat dit ook makkelijk kan in Wolfenstein II. De levels zijn zo geweldig ontworpen dat u diverse routes en speelstijlen kunt aanhouden. Ik durf zelfs te zeggen dat Neu York er beter uitziet dan heel Fallout 4. Alleen al op sfeer.

Sfeer, personages en Terror-Billy

De sfeer in de game is geweldig neergezet. Ook de personages die terugkeren uit The New Order of er nieuw bijkomen zijn stuk voor stuk goed neergezet, de stemacteurs zijn dikke prima en het gevoel dat men u als speler wil geven, in goede en slechte tijden, komt dwars door uw beeldscherm uw ziel in stromen. Menig RPG moet jaloers zijn op de kwaliteit van het team van Machinegames dat aan het verhaal, de personages en de acteurs heeft gewerkt. Er is dan ook geen missie die saai is of niet ergens een verrassend element heeft. Ik ga niets spoilen, maar er zijn zoveel geweldige momenten in de game dat ik er eigenlijk wél iets over zou willen roepen. Maar dat doe ik niet.

De missies zijn ook afwisselend. Natuurlijk bestaat het gros uit knallen, het is immers Wolfenstein, maar er zijn ook missies waarbij het verleden van Terror-Billy centraal staat en die zijn soms best even slikken. Je krijgt als speler echt een hekel aan bepaalde personen. Niet alleen woede en agressie zitten er in de game, ik heb ook meer gelachen met Wolfenstein II: The New Colossus dan in South Park: The Fracutred But Whole. Op voorhand was ik bang dat er veel te veel humor in gepropt zou worden, maar ook dit is geweldig goed gedoseerd. Waar ik nog even een extra veer in de poepert van Machinegames wil steken is op het vlak van Terror-Billy. De game is hier en daar best bruut maar het geeft altijd een gevoel van impact. Ook de gevechten geven het gevoel dat u iets aan het doen bent dat de wereld gaat veranderen. Het geeft een goed gevoel om Terror-Billy te zijn.

Iets dat direct opvalt, zeker als u net The New Order heeft gespeeld, is de snelheid van de game. Wolfenstein II: The New Colossus draait op dezelfde engine als DOOM. Nu is DOOM voor het gevoel nog nét iets sneller dan Wolfenstein II, maar het scheelt niet veel. Schieten, rennen, springen, het gaat allemaal in een moordend tempo. Dat maakt de game heerlijk om te spelen, zorgt voor adrenaline maar ook voor een minpuntje. B.J. kan niet normaal lopen. Alles wat hij doet is rennend. Ook in missies waarbij het emotionele een belangrijke rol speelt. Zo komt u ergens een huis binnen waar een aantal herinneringen te vinden zijn. Hier beweegt Billy net zo snel als dat hij tussen de Nazi's aan het rondrennen is om ze allemaal een kopje kleiner te maken. Hierdoor loopt u heel snel langs collectables. En die zijn er behoorlijk veel.

Wat aangepast is, is dat armor en ammo die op de grond liggen automatisch worden opgepakt. Een pluspunt dus, maar met de snelheid van B.J. wil dat soms weleens mislukken. Ook is de radar waarmee gedetecteerd wordt dat er iets op te pakken ligt enorm breed. Items die soms buiten beeld liggen zijn zelfs op te pakken, maar kunnen u het gevoel geven dat ze op de grond liggen. Echter worden ze niet opgepakt omdat u er niet overheen kunt lopen. Hierdoor heb ik nergens vertrouwd op het automatisch oppakken en drukte ik continue op de lootknop zodat ik zeker wist dat ik genoeg ammo en armor had om mijn weg te vervolgen.

Zoals gezegd zijn er redelijk wat collectables in de game en als u die gemist heeft kunt u altijd terug naar bepaalde plekken in de game. Bij het neerschieten van commandanten komen er Enigma Cards vrij. Deze kunt u door een decoder halen en zo unlockt u op de war map locaties van übercommanders. Dit zijn plaatsen waar u al eens geweest bent in de game, maar deze verschillen vaak van wat u eerder zag. Als u deze übers dood krijgt u een Deathcard en soms ligt er speciaal equipment. Dit geeft u ook de kans om andere collectables zoals muziek, lore-items, speelgoed en gold even rustig op te pakken als u daar behoefte aan heeft. Het mooie is dat u dit kunt doen nadat u de game heeft uitgespeeld. U komt dan weer op de onderzeeër terug en heeft u alle tijd om dit te doen.

Wolfenstein III: The New Dawn

Een derde deel van deze geweldige reeks is een zekerheid. En daar ben ik persoonlijk heel erg blij mee. The New Colossus is een waardige opvolger die bijna alles beter doet dan het eerste deel. En dat is knap. Of u nu met een wapen, twee wapens tegelijk, twee verschillende wapens tegelijk of een powerwapen rondloopt, het maakt niet uit. Alles moet kapodt. De omgevingen zijn geweldig, het verhaal, de personages en de onderlingen gesprekken zijn het allemaal waard en u zult zich geen moment vervelen. Ik kijk uit naar de afsluiter van deze reeks, al zal Wolfenstein III waarschijnlijk nog wel een jaar of drie op zich laten wachten, en dat is prima. Dat heb ik er graag voor over. Max Hass.

Wolfenstein II: The New Colossus - gespeeld op PC

Wolfenstein II: The New Colossus - gespeeld op PC
9

Geweldige actie

9/10

Prachtige sfeer

9/10

Actie afgewisseld met story

9/10

Pluspunten

  • Het leveldesign is één van de positieve punten van deze game
  • U bestuurt niet alleen Terror-Billy, u bent Terror-Billy
  • Max Hass

Minpunten

  • Bij bepaalde missies loopt B.J. Blazkowicz te snel
  • Het automatisch oppakken van items werkt niet altijd even goed
  • geen -

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!