Opus Magnum review

Zachtronics flikt het weer! Na de slow-burn van SpaceChem, na Infinifactory en na Shenzhen IO brengt deze indie studio ons met Opus Magnum weer met een heerlijke puzzelaar waarin de speler vrij wordt gelaten om een oplossing te vinden, maar waarbij wel statistieken worden bijgehouden over de snelheid en de efficiency. Blijft dit interessant, of begint Zachtronics een beetje een one-trick-pony te worden? PEBKAC ging op onderzoek uit!

Alchemie, want zonder kunnen we nie

Opus Magnum plaatst u in de schoenen van een alchemist. De kunst van alchemie wordt in een Victoriaanse fantasy setting bedreven middels een Transmutation Engine, waarin de elementen Vuur, Water, Aarde en Lucht met elkaar verbonden moeten worden om het gewenste eindresultaat te creëren voor de baas van uw Gelauwerde Huis. Ook Leven en Dood spelen hierin een rol, alsook de metalen Lood, Tin, Ijzer Koper, Zilver en Goud. Deze elementen moeten aan elkaar worden geknoopt in de Engine door ze stuk voor stuk beet te pakken met grijp-armpjes, ze te draaien en verplaatsen en ze op een speciale binding-steen neer te leggen om verbindingen te maken. Andere stenen kunnen een element veranderen of zo’n verbinding weer verbreken. Nog weer andere stenen worden gebruikt om de metalen op te werken; je begint meestal met Lood en zal dat op zo’n steen moeten combineren met alchemisch kwik om tot een ‘hoger’ metaal te komen.

De hoofdmoot aan gameplay zit hierbij in de grijpertjes. Per grijper kunt u een instructieset opgeven waarmee de grijper iets beetpakt of loslaat, om z’n as draait, elementen roteert of zich langs een railtje verplaatst. Sommige grijpers hebben hiernaast nog andere opties, zoals de grijper uitschuiven of intrekken. Hierbij is het zaak dat de verplaatste elementen niet tegen elkaar botsen en dat de grijpers elkaar niet in de weg zitten, terwijl alles toch nog enigszins op elkaar getimed is.

Pas echt interessant wordt het in de latere levels, waar er een aantal elementen uit de toolbox worden vervangen met items die net even anders werken. Bijvoorbeeld een steen waarbij. in plaats van een metaal en een kwik, twee gelijke metalen gecombineerd dienen te worden om de hogere te krijgen. Zo voorkomt Opus Magnum repetitie en houdt het de puzzels divers. Meestal zijn de vervangende onderdelen wat lastiger in de vingers te krijgen dan de eerdere spullen en dit introduceert een geleidelijke ‘learning curve’. In een RPG zou het een tegenslag zijn om sterkere spullen in te moeten leveren voor slechter materiaal, maar in deze puzzelaar versterkt dit juist de ervaring.

Qua opzet en invulling lijkt dit allemaal heel sterk op het eerdere werk van Zachtronics: in SpaceChem diende je ook atomen aan elkaar te knopen (al zij dat in een veel meer Sci-Fi achtige setting) en ook in Infinifactory, TIS-100 en Shenzhen IO was het zaak om een goede productiestraat in te richten (voor allerlei goederen, voor assembly-code of voor de bediening van consumenten-electronica resp.). Ieder van die games legde de speler geen eenduidige oplossingsrichting op, als het gestelde doel maar behaald werd. En ieder van die games benchmarkte je oplossing vervolgens op elementen als snelheid en aantal componenten. Als je jouw score op een van deze punten probeert te verbeteren, gaat dat meestal ten koste van een andere meetwaarde.

Opus Magnum past dus prima in het stramien van Zachtronics. Sterker nog, het is een directe remake van hun eerste Flash-game, Codex of Alchemy, nog voordat men de ‘day-time jobs’ had opgezegd om Zachtronics op te richten. Persoonlijk vind ik het niet eerlijk om Opus Magnum met de Codex te vergelijken. Daarvoor is het idee veel te ver doorgegroeid, en is de productie teveel verbeterd. Je kan wel duidelijk zien dat Codex het fundament heeft gelegd voor SpaceChem, en het her-bedenken van de Codex in Opus Magnum is daar weer een uitstekend vervolg op.

Niet alleen Alchemie

In Opus Magnum is de binnenkant van de Transmutation Engine niet het enige dat u voorgeschoteld krijgt. Hier is namelijk nog een heel verhaal omheen gebouwd. Dit wordt verteld met een korte dialoog tussen twee of drie mensen als introductie voor een puzzel, en een stukje daarna waarin men vertelt hoe blij ze zijn met uw bereikte resultaten. Tussen de hoofdstukken volgt een soort ‘cut-scene’, waarbij ‘cut’ met name slaat op de kartonnen uitsnedes die dienst doen als vertellers. Ik begrijp dat een indie-studio gespecialiseerd in puzzelgames geen beeldmateriaal produceert vergelijkbaar met Call of Duty, maar de gekozen aanpak is zo karig dat men er in ieder geval geen bonuspunten mee scoort.

Daarnaast wordt vrij vroeg in het verhaal een Mahjong-achtige minigame vrijgespeeld. Shenzhen IO had iets zeer vergelijkbaars. Ik vraag me grondig af wat ik hiermee moet. Ik start dit soort spellen op om de puzzels in de transmutation-engine op te lossen. Als ik Solitaire had willen spelen, had ik daar wel op geklikt. Deze in mijn ogen overbodige mini-game zit niet in de weg van het grote geheel, maar frappant is het wel. Net konden we al geen bonuspunten uitdelen aan de vertelling omdat dit geen speerpunt was in de ontwikkeling van Opus Magnum, maar men had blijkbaar wel tijd om Mahjong in te bouwen.

Zachtronics doet wat Zachtronics, als grondlegger van het Zach-like genre, steeds weer doet: men levert met Opus Magnum een puzzelgame waarin de speler veel vrijheid geniet, en waarin een groot deel van de aantrekkingskracht zit in het verbeteren en benchmarken van je scores. Wanneer je machine draait om met de gegeven inputs de gewenste output te bakken, geeft dit een zeer hypnotiserend schouwspel. De focus op de grijpers maakt de puzzels zwaar voor het ruimtelijk inzicht en dat is -na het programmeren in TIS-100 en Shenzhen IO - weer een verse kijk op het genre. Het zeshoekige speelveld is een verfrissende afwisseling ten opzichte van de vierkantjes van SpaceChem of Infinifactory.

De soundtrack past prima bij het geheel, en de graphics zijn zeer kleurrijk, wat het alchemische gevoel mooi onderstreept. Zoals gezegd krijgt men geen bonuspunten voor de graphics in de cut-scenes, maar de weergave van de Transmutation Engine is sterk sfeerverhogend. Het is een solide product waarvan de core mechanics lekker werken. De besturing, met name het inprogrammeren van de grijpers, kan even wennen zijn, maar voor SpaceChem-veteranen zal het zeer herkenbaar zijn. Alles bij elkaar is deze titel een waardevolle aanvulling op de collectie voor bestaande fans, en een mooi en toegankelijk startpunt voor nieuwkomers in het genre. Er zitten misschien wat overbodige onderdelen in, maar niets dat heel erg stoort.

Opus Magnum - PC/Early access

8

Frisse graphics

9.5/10

Mahjong

5.0/10

Hypnotiserende machines

9.5/10

Pluspunten

  • Toegankelijk voor nieuwe spelers
  • Fris deel in vertrouwde formule
  • Benchmarks!

Minpunten

  • Verhaalvertelling doet wat mager/overbodig aan
  • Majohng
  • Nog een paar ruwe kantjes in Early Access

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!