Stelt u zich eens voor dat u midden in een oorlog zit. Een oorlog waarbij u in de vuurlinie ligt. Laten we voor het gemak de Tweede Wereldoorlog nemen. De strijd is er een op leven en dood en de kogels vliegen u om de oren. Het is aan u, en uw team van soldaten om een brug te herstellen zodat u door kunt naar het volgende doel van uw missie. Terwijl u, in spanning wacht op het moment dat u op de verwoeste brug kunt afrennen om deze te repareren hoort u naast u ineens “Wollah!”. U kijkt even om u heen of u wel echt in de Tweede Wereldoorlog zit, maar dat zit u toch echt. Wat blijkt? Naast u zit een zeer populaire, vermoedelijk Turkse, YouTube streamer die voor zijn publiek Call of Duty: WWII aan het spelen is. En hij is er nog behoorlijk goed in ook.

Het mocht de pret niet drukken, dat hij behoorlijk goed was, hij zat namelijk in mijn team en dat zorgde voor mooie overwinningen. Mijn skills met een controller in combinatie met het first person shooter genre zijn niet van hele hoge kwaliteit. De grafische pracht en de response van de controlls in deze nieuwe Call of Duty zijn dat echter wel. In de multiplayer speelden we eerst een ronde Deathmatch. Daar was ik na 80% van de het potje de sukkel die met nul punten onderaan stond. Als een soort molensteen hing ik om het been van mijn Turkse vriend. Gelukkig klaarde hij en nog een paar anderen de klus, kon ik toch nog twee kills meepikken, maar verbleekte ik bij zijn 21 kills. En toch, ik had er plezier in.

Het level waar wij onze strijd streden was redelijk klein en daarom was het makkelijk om snel weer in de actie terug te komen. De tweede ronde speelden we War Mode. Een nieuwe toevoeging aan de modi van Call of Duty. In mijn ogen een aanwinst. Er zijn objectives die gehaald moeten worden om de match te winnen. De eerste was het veroveren van een gebouw. Dit lukte redelijk snel, maar daarna moesten we een brug opbouwen. Het bouwen is gelukkig geen Minecraft, maar is een kwestie van een knop ingedrukt houden en hopen dat je blijft leven. Dit gaf behoorlijk wat spanning aan het potje. Wij faalden helaas en na dit falen werden de rollen omgedraaid en was het aan ons om de missie van de tegenstander zoveel mogelijk te hinderen. War Mode is echt heel erg tof en een goede toevoeging.

Tot slot kregen we nog de kans om Hardpoint te spelen, een matchtype waarbij er bepaalde punten op de map worden gemarkeerd die overgenomen moeten worden of juist uit handen van de tegenstander gehouden moeten worden. Ook hier was het een relatief kleine map waardoor de actie snel was. Iets waar Call of Duty natuurlijk om bekendstaat, maar het is er dus nog steeds. Wat ik ook steeds had, was een gevoel dat deze setting precies de juiste is voor dit moment. De ruimtepakken zijn vervangen door oldskool legerkledij, de laserwapens zijn weg en de van de term “wall running” hebben de personages in de game nog nooit gehoord. En dat is een hele goede zaak.

Voor iedereen die een pre-order op Call Of Duty: WWII heeft geplaatst op de PS4 is dit vanaf morgenavond, vrijdag de 25ste om 19:00 uur, zelf te ervaren tot aan maandagavond 19:00 uur. Ik zou het zeker doen als ik u was.