Crash Bandicoot N. Sane Trilogy review

Iedereen die opgegroeid is met de PlayStation in zijn of haar bezit moet eind jaren 90 kennisgemaakt hebben met Crash Bandicoot. De vrolijke buideldas leek de mascotte te zijn van de PlayStation. Nintendo had Mario, Sega had Sonic maar Sony had zelf geen eigen gezicht. Later zou Spyro ook als boegbeeld van de PsOne gezien kunnen worden, maar met vijf games die uitkwamen op de originele PS1 was Crash de bekendste. De reeks genoot veel lof maar na de PS1 begon dat te dalen. En zeker de games die op de Xbox 360 uitkwamen, en meerdere platformen, waren simpelweg te slecht. Reviews die gemiddeld rond een zes uitkwamen bleken het lot van Crash en na 2010 hoorde we niets meer van de ooit geliefde Bandicoot. Tot afgelopen week.

Crash Bandicoot, terug naar het begin

Op vrijdag 30 juni kwam de Crash Bandicoot N. Sane Trilogy uit. De titel doet het al vermoeden, en het klopt. Ontwikkelaar Vicarious Visions bracht eerder al Crash-games naar de Game Boy Advanced en werkte de laatste jaren aan Skylanders. Aan hen werd de schone taak gegeven om niet een remaster maar een remake te maken van de meeste succesvolle Crash Bandicoot platformgames. En dus staan Crash Bandicoot, Cortex Strikes Back en Warped alle drie op de disc. De games zijn compleet nagebouwd en op een aantal plekken verbeterd. Om te beginnen is uiteraard het visuele compleet aangepakt. Iets wat u uiteraard mag verwachten en wat dus ook gebeurd is. Crash lijkt uit een tekenfilm te komen en ook de omgevingen zijn kleurrijk en voelen levendig aan. Waar Crash ten tijden van de PS1 nogal vierkant was, is hij nu aaibaar.

De games zijn stuk voor stuk te spelen, en het is niet nodig om eerste deel één uit te spelen voordat u aan twee kunt beginnen. Vicarious Visions heeft er ook aan gedacht om een mogelijkheid in te bouwen de games af te sluiten en een ander deel te starten zonder de game af te hoeven sluiten. En daar krijgen ze een pluim voor. Het visuele is zoals gezegd prima maar ook de audio heeft een HD oppoetsbeurt gehad. De meer dan prima soundtrack van Crash is in volle glorie te beluisteren en dat is er een die prettig in het gehoor ligt.

De remakes zijn behoorlijk getrouw aan de originele games. En daar liggen dan ook de enige pijnpuntjes van deze drie geweldige games. De games zijn uiteraard te spelen met de analoge stick, want 2017, maar ook de d-pad is te gebruiken. Ik weet niet of het komt doordat ze beide te gebruiken zijn of dat VV echt trouw wilde blijven aan de originele games, maar de besturing is een nog al log. Lomp. Clunky. Om met Crash precisie te platformen is soms onmogelijk maar wel gewenst. Zeker als u alle kistjes wil slopen in het level. Ook het springen vergt behoorlijk wat precisie van u als speler en kan enorme frustratie opwekken. Nu lijkt de eerste Crash daar meer last van te hebben dan de andere twee delen, maar ik heb regelmatig met de controller in mijn handen gezeten om hem richting de muur te gooien. Daarbij komt dat heel veel levels trial and error zijn. Levels zijn vaak onvoorspelbaar en bepaalde sprongen die gemaakt moeten worden zijn de eerste keer bijna onhaalbaar.

Daarbij is een ander oud probleem aanwezig en dat is dat door het leveldesign diepte soms niet te zien is. Een heuveltje gevolgd door een gat in de grond is vaak lastig in te schatten omdat u het niet goed kan zien. Dit zijn de momenten waarop de game "oud" voelt.

Het enige waar ik nog even over wil klagen, zijn de laadtijden. Ook deze lijkt de ontwikkelaar perfect te hebben nagemaakt van de originele games. Een level dat na een "game over" opnieuw gestart moet worden of het teruggaan naar de overworld kan soms erg lang duren. Dit geeft wel het authentieke PlayStation 1 gevoel, maar had misschien best minder gekund. Zeker omdat levels vaak binnen 1 minuut 30 wel uit te spelen zijn, en het laden soms 1/3 van die tijd lijkt in te nemen. Maar buiten dat zijn het nog steeds enorm toffe games om te spelen.

Alleen al omdat alle drie de games op dezelfde disc staan is het mooi om te zien hoe de game door het einde van de jaren 90 heen is gegroeid. In de eerste game kon Crash bijvoorbeeld niet kruipen en sliden, dat kon hij in deel twee en drie wel. In deel drie zijn de levels niet of 2D of 3D, maar zijn er levels die overvloeien van 3D in de verte lopen, naar 2D en weer terug naar 3D maar dan richting de speler. De variatie in de games is nooit groot geweest, maar het zijn unieke games en dat maakt een hoop goed. De games vereisen alle drie wel dat u van een uitdaging houdt. Zeker de eerste game vraagt na verloop van tijd dat u een tandje bij schakelt in uw platformkunsten omdat de moeilijkheid behoorlijk omhoog gaat. Uitdaging is er dus zeker in alle drie te vinden.

De Crash Bandicoot-games zijn geen titels die meerdere paden bieden zoals titels van vandaag de dag. Het zijn oldskoolgames waarbij u moet oefenen en patronen moet leren van tegenstanders, waar ze staan en wat ze gaan doen. Door dit te leren kunt u de levels meester worden en begint het plezier van Crash Bandicoot N. Sane Trilogy te groeien. Er is een shitload te verzamelen in de levels en de time trials bieden na het uitspelen van de game nog een hoop uitdaging. Ondanks dat ik normaal gesproken geen fan ben van het zo snel mogelijk door een level rennen, betrapte ik mij er toch op dat ik het bij Crash wel regelmatig heb gedaan. Bonus stages en andere geheimen in de levels zorgen er voor dat u wellicht binnen zes á zeven uurtjes aan het einde van de game bent, maar dan heeft u zeker niet alle verzamelobjecten.

De games zitten vol met kleine grappige dingetjes en dat maakt de games simpelweg leuk om te spelen. De besturing haalt soms even dat vrolijke gevoel onderuit maar dat komt vaak snel weer terug. De beste vergelijking is wellicht uw vrouw of vriendin die ineens besluit haar haar kort te knippen naar een lekker pittig kapsel. U heeft geen keuze en moet het er toch mee doen. Zo is het ook met de besturing. Maar om terug te grijpen naar vriendin; de mijne wilde ook direct de N. Sane Trilogy gaan spelen want ooit had die een PS1 met deze games.

Bent u een iemand die de originele games heeft gespeeld en kreeg u een warm gevoel bij de naam Crash Bandicoot dan is deze trilogy zeker voor u gemaakt. De games zijn nog steeds meer dan prima te spelen als u een beetje wil doorzetten en tegen een kort pittig kapsel kunt. Heeft u de games nog nooit gespeeld en hoopt op de "Super Mario van de PlayStation" dan zou ik mij nog even bedenken. Zoals gezegd zijn de levels leuk, al kan kan het misschien wat herhalend overkomen, is er genoeg te verzamalen, maar de besturing kan u zoveel tegen gaan staan dat u als nieuwe speler de game misschien te snel in de kast legt. En dat is zonde, want dat verdient Crash zeker niet. En deze N. Sane Trilogy ook niet.

Score:75%
  • Grafische pracht
  • Drie klassiekers bij elkaar
  • Oogt simpel, maar erg uitdagend
  • Zeker als u alles wil verzamelen
  • Besturing nog steeds clunky
  • Laadtijden soms erg lang
  • Frustratie opwekkende sprongen
  • Diepte soms lastig te zien
  • Uitgever: Activision
  • Ontwikkelaar: Vicarious Visions
  • Beschikbaar op: PlayStation 4
  • Review gespeeld op: PS4

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!

  • JCDenton

    Deze hoef ik niet te spelen. Been there, done that.

    • Dit dus. Had ook liever een heel nieuw deel gezien.

  • Pully

    Ga deze halen voor de heb. Uiteraard ook als mijn neefjes en nichtkes weer eens langskomen heb ik tenminste een spel voor hun