Blackwood Crossing review

Wat voor de één een visual novel is, is voor de ander een walking simulator. Van de laatste ben ik persoonlijk geen fan, maar zodra er iets meer gameplay bij komt kijken begint het al eerder op een visual novel te lijken. En daar is niets mis mee. Zeker niet als de gameplay zelf ook nog iets zou toevoegen. Daar waar ik een broertje dood heb aan games als Dear Esther vond ik een 999 op de 3DS een meer dan prima titel. Van te voren wist ik dat Blackwood Crossing meer in de novelsfeer zou vallen dan in die van een walking simulator. Toch ben ik aan het einde van de rit blij dat de game niet meer dan anderhalf uur van mijn tijd heeft op geslokt. Al waren er best wat aardige momenten.

Blackwood Crossing, zet u gevoel maar klaar

Blackwood Crossing is een game die een verhaal vertelt. En in dat verhaal neemt u plaats en beleeft het. Hier en daar heeft u zelf nog een vinger in de pap, al draait die pap eigenlijk maar één kant op. In de game speelt u de zus, Scarlett, van Finn. Finn is een speelse jonge lefgozer en Scarlett is de oudere zus die hier en daar haar broertje tot de orde moet roepen. De reden ze dat doet is omdat ze vaak samen zijn en het zo nu eenmaal werkt bij oudere zus/jonger broertje. Het verhaal begint in een coupe van een trein en waar Finn en Scarlett heengaan is niet bekend. Maar al snel zult u merken dat dit totaal niet van belang is. Finn zit namelijk opgesloten en u mag hem redden. Als er na deze reddingspoging blijkt dat er een vreemd konijnenjoch zich mengt in de relatie tussen Finn en Scarlett begint het verhaal vorm te krijgen.

Aangezien de game verder niet veel meer om het lijf heeft, op wat kleine gameplay-elementen na, zal ik verder niets meer verklappen over wat er gebeurde in de game. De vraag is alleen of het verhaal de moeite waard is. Persoonlijk kan ik prima leven zonder deze game gespeeld te hebben, maar ontwikkelaar PaperSeven heeft wel haar best gedaan om u het gevoel te geven deel uit te maken van het verhaal. Uw eventuele keuzes hebben geen invloed en er zit nergens een gevoel van haast in de game, sterker nog; u kunt altijd maar één kant op, en er kan eigenlijk niets verkeerd gaan. De game is volledig lineair maar dat moet ook, anders klopt het verhaal niet. De puzzeltjes bestaan een aantal maal uit zinnen van gesprekken die u aan elkaar moet koppelen, het vinden van wat objecten en deze op de juiste plekken gebruiken. Als u dit allemaal doet speelt u Blackwood Crossing in één ruk uit en heeft u, met een beetje goed rondkijken en objecten bestuderen ook direct 80% of meer van de achievements. Een replay is dus uitgesloten.

Nu komt alleen de hamvraag of u überhaupt moet beginnen aan dit avontuur. En waar u rekening mee moet houden als u deze titel wil gaan spelen. Ik speelde deze op de PC, en dat zou niet mijn aan te raden platform zijn.

Om te beginnen speelde ik de game met muis en keyboard en daar zaten een aantal eigenaardigheden aan. Het rondkijken met de muis was alsof iemand een moeras in de trein had geprogrammeerd. Zelfs op de laagste grafische settings was de Blackwoord Crossing stroperig. Ook het lopen voelde soms wat zwaar aan, al leek dat per omgeving te verschillen. De framerate zat ook regelmatig onder de 30fps waardoor het lastiger werd om het verhaal te beleven. Daar bovenop deed de pointer in de game soms vreemd. Af en toe moest ik een aantal tellen wachten voordat een object actief werd, moest ik een stuk teruglopen en opnieuw naar het item kijken, of de pointer begon te knipperen (wat aan zou geven dat er interactie plaats kon vinden) maar er was geen interactie mogelijk.

Ook het beheren van de items die u als Scarlett bij u heeft werkt zeer onhandig. Er zijn een aantal collectables in de game, die verder niets om het lijf hebben dan iets oppakken, maar die blijven ook tussen de items zitten in uw inventory. Plaats daar de items tussen die u wél nodig heeft, geef de speler enkel de mogelijkheid om items om en om uit uw broekzak te pakken en niet te selecteren uit een inventoryscherm, en u bent soms tien items, stuk voor stuk, aan het pakken uit uw broekzak omdat u de verkeerde kant op bent gaan bladeren door uw items heen. Tergend.

Blackwood Crossing, doe maar niet, behalve...

Zodra gamen op werken begint te lijken is er iets mis. En door de besturing van de game lijkt Blackwood Crossing daar heel erg op. Het verhaal is niet onaardig en ondanks dat u het plot al enkele tientallen minuten van te voren ziet aankomen, is het voor een game van ongeveer anderhalf tot twee uur maximaal, best vermakelijk. Grafisch ziet het er ook niet onaardig uit en de manier waarop de omgevingen aan elkaar geknoopt zijn, zijn bijzonder leuk gedaan. Niet alles speelt zich af op de trein, maar locaties uit het leven van Finn en Scarlett of denkbeeldige omgevingen wisselen elkaar af.

Het stemmenwerk is aardig, maar niet geweldig, net als de conversaties die de spelers van het verhaal hebben. En dat maakt het geheel wat ondermaats. Het verhaal is aardig, en grafisch ziet het er best leuk uit, maar de besturing en de technische kant van de game slaan de plank volledig mis. Persoonlijk is Blackwood Crossing een titel die voor mij prima vergeten kan worden, maar ik zie voor mensen die dit genre aanhangen wel game die net iets meer doet dan een gemiddelde visual novel, alleen zou ik willen adviseren, mocht u deze titel willen aanschaffen dat niet op de PC te doen.

Score:60%
  • Aardig verhaal
  • Iets meer dan alleen lopen
  • Grafische stijl
  • Gelukkig niet al te lang
  • Zeer lineair
  • Brakke besturing
  • Grafische ongemakken
  • Voice acting
  • Uitgever: Vision Games
  • Ontwikkelaar: PaperSeven
  • Beschikbaar op: PS4, XB1 en PC
  • Review gespeeld op: PC

Maak onze dag, deel dit met je vrienden!

  • JCDenton

    Speel je dit soort titels echt? Waarom doe je jezelf dit aan?

    • JungleJack

      Nieuwsgierigheid en wellicht doe ik er iemand een plezier mee door te vertellen wat ik er van vind.

      • JCDenton

        Ok is goed