Zo dan! Is er ineens een rubriek bij verzonnen hier op Duimschroef: Lastige Shit. Waarschijnlijk is dit er slechts eenmalig en doen we er daarna nooit meer iets mee, maar voor vandaag is prima zo. In Lastige Shit aflevering 1 ga ik vooral mezelf proberen te overtuigen om terug te gaan naar mijn grootste liefde in gaming ooit: EverQuest. Maar tegelijk zal ik mezelf er van weerhouden om het te doen. Wellicht dat ik aan het einde van de rit mezelf kan overtuigen om het wel of niet te doen. Lastige Shit dus. Want het is vrij makkelijk om jezelf te overtuigen iets te doen. Er zijn altijd voordelen en redenen waarom je het wel zou doen. Waarom zou ik wel weer in deze MMORPG duiken? Er zijn tientallen redenen te verzinnen. Maar het zwaard van Damocles hangt altijd boven dit soort acties en er zijn ook genoegen redenen waarom ik het niet moet doen.

Wat is/was EverQuest?

Voor u die geen idee heeft neem ik u graag mee terug naar 1999. Ja, dat is tandjeslang geleden, dat snap ik, maar in maart 1999 kwam EverQuest uit. De game was de eerste grote 3D MMORPG. Hiervoor waren er al MMORPG’s zoals Ultima Online, maar zoiets als EverQuest was er nog niet. Het nadeel was dat in die tijd een online game spelen, die hier in Europa niet uitkwam, vrij lastig was. Om überhaupt de game in handen te krijgen moest ik 50 kilometer rijden naar een importwinkel. Daar had men drie exemplaren liggen en dat was het. Een game online kopen zoals nu was er in die tijd niet bij en om dus een exemplaar te pakken te krijgen was al een quest op zichzelf. In het jaar 1999 was het ook geen gebruikelijkheid dat mensen thuis altijd online waren en dat internet een vast bedrag per maand kostte. Een gewone analoge telefoonlijn of ISDN waren de manieren om verbinding te maken met het internet. Naast het kopen van EverQuest en het maandelijkse abonnement op de game, moesten er ook aan KPN afgetikt worden.

EverQuest was in 1999, en velen jaren later tot aan vorig jaar, in het bezit van SoE: Sony Online Entertainment. Jawel, Sony bracht ons EQ. De game was de vader van World of Warcraft of Black Desert, om maar iets te noemen. Deze games spreken misschien meer tot de verbeelding. Een classic MMORPG die de standaard zette die nog steeds door velen word gehanteerd. Makkelijk was EverQuest niet. Doordat spelers niet echt solo door de wereld heen konden werden ze verplicht om te groupen en samen te werken. En vooral dat aspect van de game, dat inmiddels grotendeels weg is in hedendaagse RPG’s, maakte van deze game een echt ervaring.

Ondanks de naam waren er bijna geen quests te vinden in Ever. Het was meer groepen met anderen, tegenstanders slopen en betere gear verzamelen. Vandaag de dag zou geen enkele game daar nog mee wegkomen, maar toen wel. Dungeons waren er, raids ook, maar standaard kwam iemand een gebied binnen, riep in de global chat: camp check, en sloot zich aan bij een bestaande groep of begon een nieuwe op één van de plekken die het beste waren om te gaan staan. Deze plekken werden niet door Sony en Verant, de ontwikkelaar, aangewezen maar dat groeide zo. Elk gebied had plekken waar je veilig kon staan, een tegenstander daar heen kon lokken en de boel gesloopt kon worden. Was je level te hoog geworden of je had het item waarvoor je kwam, dan ging je door het volgende gebied, riep je “camp check” en zo gingen dagen, weken en maanden voorbij.

In totaal heeft de game 23 uitbreidingen gekregen. Die moesten allemaal los gekocht worden en brachten nieuwe gebieden, hogere levels en nieuwe items mee. Precies dat wat nu ook gebeurt in games van vandaag de dag. De laatste uitbreiding was in november van 2016 en er bestaat zomaar een kans dat er dit jaar weer een uitbreiding komt. EverQuest is inmiddels niet meer van Sony, net als H1Z1 bijvoorbeeld, maar van Daybreak Games. En nadat ik mij de afgelopen twee/drie weken verdiept heb in wat de game nu is, wil ik weer terug naar die oude tijd.

EverQuest, en waarom ik het wel zou doen

Bij mijn onderzoek de afgelopen weken om te zien of ik terug zou keren, waarom en vooral hoe ben ik op een aantal zeer boeiende zaken gestuit. Om te beginnen is er Project 99. Een EverQuest server waarop gratis te spelen is en die, zoals het getal al aangeeft, EverQuest in zijn originele staat heeft behouden. Natuurlijk zijn er fixes en patches op uitgevoerd, maar de game is zoals hij ooit begon. Nou ja, niet helemaal. Er zijn wel een fiks aantal uitbreidingen toegevoegd aan P99, maar verder probeert het de vanilla EverQuest te zijn en gratis. Dat gratis spreekt mij wel aan. Niet omdat ik te beroerd ben om te betalen maar… ik weet niet of ik er ooit nog zo hardcore in kan duiken als in 1999. In die tijd speelde ik elke dag en dat zie ik mijzelf nu niet meer doen. Er zijn te veel andere games en zaken die mij daar van weghouden. Het is dus een interessante optie.

Zoals eerder gezegd heeft Daybreak alles overgenomen van Sony en ook zij hebben een boeiende server opgezet. Phinigel is de naam van deze server en is de meest populaire van alle servers die er nog zijn. Het unieke aan de server is dat men elke drie maanden de volgende uitbreiding erbij zet. Met 23 uitbreidingen zal het een jaar of vijf duren voordat de server zijn finale state bereikt. Omdat er elke drie maanden nieuwe content is en de server nu op de vierde of vijfde uitbreiding zit, is het nog goed te doen om mee te komen met de spelers die er al zijn. Voor Phinigel moet wel betaald worden. Voor 15 dollar per maand heb ik toegang tot alle games van Daybreak en dus ook tot Phinigel. Geen gek bedrag.

Bij het terugdenken aan alles van EverQuest, alle verhalen en belevenissen heb ik heimwee naar die beleving. En natuurlijk weet dat het nooit meer zo wordt als dat het was, maar de mensen die het nu nog spelen zijn echt liefhebbers. Die houden van die game. Dat zijn dus mensen die je willen helpen en die niet gaan lopen kutten en klooien. En dat is een verademing. Nu al. De gameplay is in de jaren niet veranderd maar wel verbeterd. Er is meer duidelijkheid, wat meer richting en bepaalde elementen zoals een waypointer zijn toegevoegd zodat bepaalde zaken wat makkelijker te vinden zijn. Maar alle oude zones zijn er nog. En het gevoel van je klein voelen in hele grote zones waarbij het een paar minuten kost om er doorheen te rennen, hoe saai dat ook klinkt, dat lonkt. Eigenlijk kan er aan een terugkeer niets fout gaan. Zeker niet doordat de game door nog zovelen wordt omarmt. Ik moet het weer spelen, het wordt geweldig!

De donkere wolken boven EverQuest

Maar… aan elk verhaal zit een “maar”. Ook hier dus. Om te beginnen ziet EverQuest er niet meer uit als iets van deze tijd. Zoals u op de bovenstaande screenshots kunt zien is de grafische kracht van de game gelijk aan die van de PlayStation 1. In die tijd was het prima, maar nu zijn we beter gewend. En het beleven van de wereld, waar het toch om draait is dus niet meer zo intens als toen. Wat ook weg is zijn de mensen waarmee ik het destijds speelde. Sowieso speelde ik het met twee collega’s in 1999 en spraken we elkaar elke dag op het werk over de game en speelden we ’s avonds samen. Die beleving is ook totaal weg. Het was onder andere het ontdekken van nieuwe gebieden, het smeden van plannen en het samen uitvoeren van dit alles waar we de dag erna over spraken op het werk. Dat is er niet meer.

Wat er ook niet meer is is het tijdsbeeld van toen. Het was echt super speciaal om in 1999 een online only game te spelen en het ontdekken van die wereld met alles er op en eraan is weg. De magie is weg. Ook is de tijd die ik in die game kan steken weg. Het is nu veel lastiger om sessies van tien uur te maken die in die tijd gebruikelijk waren. Er zijn nu zoveel consoles en games dat ik er simpelweg de tijd niet meer voor heb.

En dan de belangrijkste reden om niet meer in EverQuest te stappen; het is allemaal gebaseerd op nostalgie. De herinneringen die ik aan de game heb blijven, maar het zal altijd tegenvallen. Net als die jeugdliefde weer terugzien. Het beeld in je hoofd is beter dan wat het nu nog is. Vervallen en niet meer van deze tijd. Vooral bij die jeugdliefde. Maar dit is het grootste probleem. In mijn hoofd is het allemaal geweldig, en het ziet er ook prima uit als ik naar streams op Twitch kijk. Maar dat is een paar minuten kijken en zwijmelen. Nee, dit is iets dat ik niet meer moet oppakken. Het gaat mis, het wordt een deceptie en na een paar uur spelen heb ik mijn hele herinnering verneukt. Want daar komt het zeker op neer.

Lastige Shit

En nu weet ik het dus niet meer. Moet ik wel of niet instappen. Op mijn linker schouder staat Ronald McDonald en op de rechter staat de KFC Kolonel. Beide willen ze dat ik juist naar hun kant kom, maar ik weet niet welke ik moet kiezen. Zowel de voor als de tegens zijn solide punten, in mijn ogen, al berusten de voordelen wel meer op nostalgie. Maar de nadelen zijn misschien wel te zwartgallig. Lastige shit dit.